Ο αθόρυβα δυστυχής Μπλάνκο

Σε αντίθεση με τους Σκόκο και Τζιμπούρ, τους δύο δηλαδή φευγάτους που γράφαμε την προηγούμενη βδομάδα, εκείνος που φαίνεται ότι σίγουρα θα παραμείνει στην ομάδα και την επόμενη χρονιά είναι ο Ισμαέλ Μπλάνκο. Ανεξάρτητα, αν θα ανανεώσει τελικά από τώρα το συμβόλαιο του, όπως εδώ και καιρό λέγεται, υπάρχουν αρκετοί λόγοι και ενδείξεις που μαρτυρούν ότι ο παίχτης δύσκολα θα φύγει από την ομάδα σύντομα. Δυστυχώς, μολονότι όλοι χαιρόμαστε που ο Αργεντίνος θα συνεχίσει και του χρόνου, αρκετές από τις ενδείξεις αυτές μάλλον να μας προβληματίζουν θα έπρεπε...

Όταν είσαι δύο χρόνια πρώτος σκόρερ έστω στο μέτριο ελληνικό πρωτάθλημα και από πέρσι το όνομα σου κυκλοφορεί στους ατζέντηδες της Ευρώπης, είναι λογικό η προοπτική μεταπήδησης σε καλύτερο πρωτάθλημα να αρχίσει να εμφανίζεται. Ο Μπλάνκο, ωστόσο, το προηγούμενο καλοκαίρι είτε γιατί δεν υπήρχε ενδιαφέρουσα πρόταση είτε γιατί νοιώθει χαρούμενος στην ΑΕΚ και γενικότερα στην Ελλάδα παρέμεινε και τρίτη χρονιά στην ομάδα. Η ηλικία του, ούτως ή άλλως, (γεννηθείς το ‘83) του έδινε περιθώρια χρόνου και του επέτρεπε να μην λάβει βιαστική απόφαση αποχώρησης. Και καλά έκανε.

Φέτος, όμως τα πράγματα άλλαξαν προς το χειρότερο σε όλα τα επίπεδα: Την αγωνιστική εικόνα και πορεία της ομάδας, την παρατεταμένη διοικητική αστάθεια αλλά και τη δική του απόδοση. Θα περίμενε κανείς η όλη κατάσταση να τον σπρώχνει στην έξοδο όπως ακριβώς συμβαίνει στους Σκόκο και Τζιμπούρ που απο καιρό έχουν αποφασίσει ότι προκοπή στην ΑΕΚ δεν θα δουν. Εντούτοις, θέμα αποχώρησης του Μπλάνκο, μέχρις στιγμής τουλάχιστον, δεν έχει τεθεί και αντιθέτως ο ίδιος έχει εδραιωθεί ως ο νέος φυσικός ηγέτης της ομάδας και λατρεμένος των οπαδών: Επισκέψεις στις συγκεντρώσεις της original, οπαδικές δηλώσεις και πανηγυρισμοί των γκολ δίπλα στους φανατικούς του έχουν εξασφαλίσει αιώνια λατρεία ανεξάρτητα από την αγωνιστική του εικόνα. «Γεννημένος ΑΕΚτζής» και «έχει αγαπήσει αυτή την ομάδα» θα πουν δήθεν ρομαντικά οι φυλλάδες που απευθύνονται στα πρόβατα. Είναι όμως έτσι απλά τα πράγματα;

Σε καμία περίπτωση δεν θα ισχυριστώ ότι ο Μπλάνκο γυρεύει άλλοθι ή έχει ανάγκη τη στήριξη των οπαδών για να καμουφλάρει το φετινό αγωνιστικό του ντεφορμάρισμα. Δεν είμαι, όμως, τόσο σίγουρος ότι η μη διάθεση του να ψαχτεί για το εξωτερικό όταν το μέλλον της ΑΕΚ είναι δυσοίωνο είναι προϊόν αγάπης και πίστης στην ομάδα και όχι μιας γενικής απογοήτευσης από τον εαυτό του. Γιατί προσωπικά αυτό που βλέπω στον Αργεντίνο είναι έναν στενοχωρημένο και απογοητευμένο ποδοσφαιριστή με λίγη όρεξη για ποδόσφαιρο που σπάνια χαμογελάει πια. Έναν ποδοσφαιριστή που μοιάζει να έχει κυριευτεί από τη γκαντεμιά που τον σημαδεύει από την αρχή της χρονιάς, με ελάχιστη πίστη στις δυνατότητες του και χαμηλή ψυχολογία που γνωρίζει ότι, και να ψαχνόταν, πρόταση από το εξωτερικό δεν πρόκειται να του έρθει φέτος. Η εικόνα να τραβάει τα μαλλιά του έπειτα από κάθε χαμένη ευκαιρία ή να κοιτάει απελπισμένος στον ουρανό είναι νομίζω αυτή που περισσότερο τον αντιπροσωπεύει φέτος. Ενώ οι άλλοι θέλουν να φύγουν ξενερωμένοι με την ομάδα, ο Μπλάνκο μένει ξενερωμένος όμως με τον ίδιο του τον εαυτό. Και αυτό σίγουρα δεν είναι καλό...

Το σύστημα της ομάδας και η μεταχείριση από τον προπονητή του δεν τον έχουν βοηθήσει να ξεμπλοκάρει αγωνιστικά και να ξαναβρεί τον καλό εαυτό του. Αντιθέτως, τον έχουν μπερδέψει και περαιτέρω κλονίσει την εμπιστοσύνη στα πόδια του. Η υπομονή που δείχνει αγωνιζόμενος πολύ συχνά τελευταία σε θέσεις στις οποίες είναι ξεκάθαρο ότι δεν μπορεί να προσφέρει είναι αξιοθαύμαστη όσο και θλιβερή. Βλέποντας τον να αγωνίζεται στα δεξιά, να προσπαθεί να μαρκάρει τον αντίπαλο μπακ, να πασχίζει να φτιάξει παιχνίδι, να εκτελεί πλάγια, να σεντράρει, χειροκροτείς καταρχάς τον επαγγελματισμό και την τυφλή υπακοή του στις εντολές του προπονητή αλλά ταυτόχρονα λυπάσαι να τον βλέπεις να εκτίθεται τόσο αδυνατώντας να ανταποκριθεί σε νέα καθήκοντα. Μοιάζει σαν να έχει μπει τιμωρία να μην ξαναπαίξει φουνταριστός επειδή έχασε κάποιες ευκαιρίες στην αρχή του πρωταθλήματος. Κι ενώ κάθε φυσιολογικός ποδοσφαιριστής που σέβεται τον εαυτό του (πόσω μάλλον αν έχει βγει 2 φορές πρώτος σκόρερ του πρωταθλήματος) θα αρνούνταν τέτοια αγωνιστική κακομεταχείριση και θα αντιδρούσε στον προπονητή, ο ίδιος σιωπά, συνεχίζει να προσπαθεί σαν να έχει υποταχθεί στη μοίρα του ότι ως επιθετικός πλέον δεν φτουράει και πλέον πρέπει να μάθει κι άλλες θέσεις για να χωρέσει στην εντεκάδα. Ο δημόσιος έπαινος, μάλιστα, που έλαβε από τον Μπάγεβιτς για την προσήλωση του στο σύστημα στον αγώνα με τον Παναθηναϊκό, αγωνιζόμενος και πάλι ως δεξί χαφ περισσότερο κακό του έκανε καθώς εδραίωσε τον ποδοσφαιρικό του ευνουχισμό.

Είναι όμως και κάτι ακόμα. Ο Μπλάνκο θα μείνει κι άλλο στην Ελλάδα γιατί, συν τις άλλοις, έχει πλήρως αφομοιώσει την ελληνική πραγματικότητα, απο την καλή και την ανάποδη. Ολοένα και συχνότερα πλέον τον βλέπουμε να επιδίδεται σε κλασικές ελληνικές πονηριές όπως να διαμαρτύρεται για το παραμικρό στο διαιτητή ή να απαιτεί από τους αντιπάλους να τηρήσουν το δήθεν fairplay πετώντας τη μπάλα έξω όταν κάποιος δικός μας είναι πεσμένος. Και αν πατούσε περισσότερο περιοχή φέτος το σίγουρο είναι ότι θα έπεφτε και συχνότερα για να πάρει πέναλντυ. Ο Μπλάνκο μοιάζει να μην πιστεύει ότι μπορεί να πάει παραπάνω και για αυτό κοιτάει να εγκλιματιστεί πλήρως στο περιβάλλον που σήμερα βρίσκεται.

Η ΑΕΚ δείχνει να έχει κερδίσει ένα ηγέτη που δεν καίγεται να φύγει, λατρεύεται από τους οπαδούς, δίνει τα πάντα για την ομάδα, δεν θα την προδώσει και είναι υπόδειγμα επαγγελματία. Δυστυχώς, δείχνει, όμως, να χάνει τον αθόρυβο, χαμογελαστό και φιλόδοξο Μπλάνκο που γνωρίσαμε τα δύο προηγούμενα χρόνια, έναν πραγματικά δεινό σκόρερ, άριστο γνώστη του πώς να κινείται στη μεγάλη περιοχή, να εκμεταλλεύεται την παραμικρή ευκαιρία και να κάνει το γκολ να φαίνεται απλή υπόθεση. Ο Μπλάνκο πρέπει να προστατευθεί και να βοηθηθεί να βρει ξανά την αγωνιστική του διάθεση και πίστη στις ικανότητες του. Να ξαναγίνει ο ηγέτης εκείνος που με την απόδοση του βοηθάει την ομάδα αλλά παράλληλα αναδεικνύεται και ο ίδιος. Συμφέρον για την ΑΕΚ είναι να έχει ένα Μπλάνκο που δεν τον ενδιαφέρει να μείνει για πάντα πρώτος στο χωριό αλλά να δοκιμάσει κάποια στιγμή και τις δυνάμεις του στην πόλη... Κι ας τον αγαπάμε πολύ εμείς εδώ στο χωριό...

Ζώντας με δύο φευγάτους

Από τα «Ελλάδα τέλος» και «μου υποσχέθηκαν ότι το καλοκαίρι θα με πουλήσουν» μέχρι το «θα μείνω αν υπάρχει πλάνο που θα μου επιτρέπει να προοδεύσω αγωνιστικά» αυτό που προφανώς έχει μεσολαβήσει είναι η άνωθεν παρέμβαση είτε του Δημητριάδη ή του ίδιου του Αδαμίδη. Ακριβώς, δηλαδή, όπως έγινε και προ 2 βδομάδων με τις δηλώσεις Τζιμπούρ κατά του προπονητή σε εφημερίδα της πατρίδας του που για τα μάτια του κόσμου διαψεύστηκαν μια μέρα μετά. Θα μου πεις αν δεν κάνει κι αυτό ο Μπίλαρος ποια είναι ακριβώς η δουλειά του στην ομάδα δεν έχω καταλάβει...

Δυστυχώς, η ΑΕΚ πορεύεται στη συνέχεια του πρωταθλήματος κυνηγώντας το στόχο της Ευρώπης που της απέμεινε με ηγέτες και μπροστάρηδες 2 παίχτες που από τώρα γνωρίζουμε ότι δεν θα παίζουν σε αυτήν του χρόνου. Ο μεν Σκόκο δηλωμένα δυσαρεστημένος με το ελληνικό πρωτάθλημα, τον προπονητή του, την ποιότητα της ομάδας και ποιός ξέρει με τί άλλο έχει τάσεις φυγής από το Δεκέμβρη. Ο δε Τζιμπούρ, φευγάτος αυτός από το καλοκαίρι, αγωνίζεται σήμερα στην ομάδα μόνο και μόνο για να διατηρήσει τη φόρμα και τη θέση του στην Εθνική της χώρας του ενόψει του μουντιάλ.

ΑΕΚ δεν υπάρχει ήδη γι αυτούς, αδιαφορούν για τους όποιους αγωνιστικούς της στόχους και την τελική θέση που η ομάδα θα λάβει ενώ και οι σχέσεις τους με τον προπονητή είναι ούτως ή άλλως ανύπαρκτες. Για να μη μιλήσω για τις μεταξύ τους σχέσεις... Παίζουν απλά για την πάρτη τους, την προβολή τους, τις κλήσεις τους στις Εθνικές τους, τη μεταγραφή του καλοκαιριού, το μέλλον τους. Καλά κάνουν, θα πω εγώ, από τη στιγμή αφενός που, όπως και να το κάνουμε, δεν είμαστε δα πλέον και το μαγαζί γωνία, από κάθε άποψη - διοικητική, αγωνιστική κλπ που κάθε παίχτης ονειρεύεται να παίξει και αφετέρου, δικαίως ή αδίκως, θεωρούν ότι τους αξίζει κάτι καλύτερο.

Δεν θα κλαφτώ ούτε στη λογική του κακομοίρικου «πού καταντήσαμε», ούτε του κομπλεξικού «να δούμε που θα βρουν καλύτερα» αλλά ούτε και του τσαντισμένου «κόψ’ τους τη μπάλα». Και φυσικά δεν πρόκειται να ασχοληθώ μέχρι το καλοκαίρι με το παιχνίδι εντυπώσεων που θα στηθεί σχετικά με την πιθανότητα παραμονής τους, τις ψεύτικες δηλώσεις που θα γίνουν, τα παρακαλετά των οπαδών που δεν θέλουν να χάσουν τα αστέρια τους και τα γραφικά εξώφυλλα των φυλλάδων που θα παραμυθιάζουν τον κοσμάκι μιλώντας για δήθεν ανανεώσεις και οράματα...

Εδώ που είμαστε, επειδή μαγκιές δεν χωρούν και η ομάδα πολλές αγωνιστικές πολυτέλειες δεν έχει, και αυτό που πρωτεύει είναι να βγούμε Ευρώπη, θεωρώ πως πρέπει να επιστρατεύσουμε λογική “win win situation”... Δηλαδή η ομάδα να στηριχθεί (έως αφεθεί...) στο ταλέντο αυτών των δύο παιχτών που αν μη τι άλλο και δυνατότητες και όρεξη για μπάλα έχουν (έστω για δικούς τους λόγους), οι ίδιοι να αποφύγουν δηλώσεις που χαλάνε το κλίμα ή αντιδράσεις που προκαλούν και το καλοκαίρι όταν ομάδα και παίχτες θα έχουν με το καλό πετύχει τους ξεχωριστούς τους στόχους να αποχαιρετιστούμε σαν φίλοι και φυσικά με το κατάλληλο αντίτιμο...

«Σαν κύριοι» εκδιώχθησαν...

«Σαν κύριοι» έγραφε χθες σύσσωμος ο τύπος, αποχωρούν από την ΑΕΚ δύο εκ των μετόχων της, ο Γκίκας Γκούμας και ο Πόλυς Χατζηϊωάννου καθώς φεύγοντας πλήρωναν και περί τα 4 εκ. ευρώ σε μετρητά και τραπεζικές εγγυήσεις για υποχρεώσεις της ομάδας. Στη δε ανακοίνωση αποχώρησης τους δεν άφησαν ούτε μία αιχμή για πράγματα και καταστάσεις που τους ενόχλησαν και που εντέλει τους ανάγκασαν στην απόφαση αυτή.

Γιατί είμαι σίγουρος ότι οι δυο τους θα είχαν πολλά να πουν δίνοντας στον κόσμο να καταλάβει ότι στην πραγματικότητα από την ΑΕΚ «δεν έφυγαν σαν κύριοι» αλλά στεγνά τους έδιωξαν... Τους έδιωξε ο Ντέμης στο όραμα του οποίου πίστεψαν και αθόρυβα στήριξαν αλλά ο ίδιος τους παράτησε, τους έδιωξε ο Θανόπουλος που μία τους καθησύχαζε ότι τα πράγματα βαίνουν καλώς και μετά τους εξέθετε δημοσίως για ανεπαρκή στήριξη, τους έδιωξαν οι φυλλάδες όταν με περισσή ευκολία και διάχυτο λαϊκισμό τους βάφτισαν «α-μέτοχους» ενώ οι ίδιοι συνέχιζαν να χρηματοδοτούν την ομάδα και απλά αδυνατούσαν και δεν επιθυμούσαν να μπουν στην πρώτη γραμμή, τους έδιωξε ο κόσμος εκείνος που απεχθάνεται τις αθόρυβες διοικήσεις και εναγωνίως περιμένει τους «κροίσους/λαμόγια» που «θα τα ακουμπήσουν» και με κάθε μέσο και τρόπο «θα ξανακάνουν την ΑΕΚ μεγάλη...», τους έδιωξαν οι οργανωμένοι που κάποτε στήριζαν τον Ψωμιάδη αλλά αυτούς δεν δίστασαν να τους κάνουν ειρωνικό σύνθημα, τους έδιωξε ο προπονητής πιστός στην αποστροφή του σε κάθετι που του θυμίζει το «σύστημα Ντέμη», τους έδιωξαν οι άλλοι μέτοχοι που σταδιακά ξέχασαν τον αρχικό κοινό τους στόχο και άρχισαν να αποστασιοποιούνται ή ακόμα χειρότερα να παραδίδουν τις μετοχές τους εδώ κι εκεί...

Τώρα που το σκέφτομαι η τελευταία χάρη που θα μπορούσαν να κάνουν στην ομάδα ο Γκίκας και ο Χατζηϊωάννου θα ήταν να μιλήσουν για όλα τα παραπάνω και να εξηγήσουν τους λόγους που φεύγουν από την ομάδα. Όλο και κάποιος θα προβληματίζονταν και ίσως κάποια μυαλά να άλλαζαν... Βέβαια, από την άλλη, και με τέτοιο «ακροατήριο», μάλλον κι αυτό μάταιο θα ήταν. Άσε που το «σαν κύριοι» πιθανότατα θα γινόταν «βγάλαν γλώσσα και οι α-μέτοχοι...» και η αποχώρηση τους θα συνοδεύονταν από ενορχηστρωμένες επιθέσεις πανταχόθεν. Έτσι κι αλλιώς, σε ένα χρόνο από τώρα κανείς δεν θα τους θυμάται. Κι ας πρόσφεραν στην ομάδα πολλά περισσότερα και κυρίως με πολύ μεγαλύτερη ανιδιοτέλεια από πολλούς πρώην, νυν και επόμενους διοικούντες.

Κανόνες ποδοσφαιρικής συμπεριφοράς

Σε μία ομάδα που τα πράγματα λειτουργούν όπως πρέπει:

Ο ποδοσφαιριστής ακούει και δέχεται τις εντολές του προπονητή του και δεν δημιουργεί διαρκώς προβλήματα στους αγώνες και τις προπονήσεις...

Ο προπονητής δεν μειώνει δημοσίως τον «ατίθασο» ποδοσφαιριστή αλλά συνομιλεί μαζί του και μόνο αν δεν βρει λύση, τον διώχνει από την ομάδα παραπέμποντας τον στη διοίκηση...

Η διοίκηση επιβάλει πρόστιμο στον ποδοσφαιριστή σεβόμενη την επιθυμία του προπονητή και αν επαναλάβει κρούσματα απειθαρχίας προβαίνει σε δραστικότερες λύσεις όπως διακοπή συμβολαίου ή καραντίνα διαρκείας...

Η διοίκηση δεν επαναφέρει τον ποδοσφαιριστή στις προπονήσεις όταν, αφού τον άφησε επί μήνες να ψάχνει ομάδα στην Ευρώπη, δεν καταφέρνει να τον πουλήσει όσο θα ήθελε και δεν τον ξαναεπιβάλει στον προπονητή απλά και μόνο επειδή η προοπτική να αγωνιστεί στο μουντιάλ θα ανεβάσει το κασέ του...

Ο προπονητής δεν βάζει στη βασική ενδεκάδα, και μάλιστα σε αγώνα ντέρμπι, τον ποδοσφαιριστή που έχει να προπονηθεί με την ομάδα σχεδόν 4 μήνες όσο καλά διατηρημένος κι αν είναι...

Ο ποδοσφαιριστής εμφανίζεται μετανοιωμένος για την προηγούμενη συμπεριφορά του και έστω για τα μάτια του κόσμου προβαίνει σε μία δημόσια δήλωση μεταμέλειας και ειλικρινούς διάθεσης προσφοράς στην ομάδα...

Ο προπονητής δεν βρίζει μπροστά στην κάμερα τον ποδοσφαιστή επειδή ο τελευταίος αστοχεί σε πέναλντυ δείχνοντας ότι η μεταξύ τους αντιπάθεια καλά κρατεί...

Ο ποδοσφαιριστής δεν καταφέρεται εκ νέου κατά του προπονητή σε ΜΜΕ της πατρίδας του μολονότι αγωνίζεται ανελλιπώς από τη στιγμή που επέστρεψε στην ομάδα...

Η διοίκηση δεν αρκείται σε μία προφανώς υπαγορευμένη διάψευση των παραπάνω δηλώσεων και καλεί τον ποδοσφαιριστή για περαιτέρω εξηγήσεις...

Ο προπονητής σταματάει να χρησιμοποιεί τον ποδοσφαιριστή μέχρι να ξεκαθαριστεί αν οι δηλώσεις αυτές έγιναν ή όχι...

Στην ΑΕΚ του Μπάγεβιτς, του Τζιμπούρ και του Θανόπουλου, όμως, όλα τα παραπάνω δεν έγιναν όπως αρμόζει σε ένα σοβαρό σύλλογο. Εις βάρος, πάντα, της ηρεμίας της ομάδας και της αξιοπρέπειας της...

Περί διαμόρφωσης και διαχείρισης ρόστερ

Επειδή η αγωνιστική εικόνα μιας ομάδας εξαρτάται πρωτίστως από το υλικό που διαθέτει και πώς αυτό αξιοποιείται, ας δούμε ορισμένες μεταγραφικές και τακτικές επιλογές που έχουν γίνει από το καλοκαίρι και μετά, πού αυτές κατέληξαν και πώς έχουν επηρεάσει τη φετινή ΑΕΚ.

Καταρχάς, αξίζει να σημειωθεί ότι το καλοκαίρι αποκτήθηκαν συνολικά 13 νέοι παίχτες, 10 διαφορετικών εθνικοτήτων από τους οποίους μόνο ο Αραούχο μπορεί να θεωρηθεί βασικός και αναντικατάστατος, ενώ οι Καράμπελας και Γιάχιτς αγωνίζονται κυρίως ελλείψει εναλλακτικών λύσεων στις θέσεις τους. Επιπλέον, ήδη οι 3 από τις καλοκαιρινές μεταγραφές (Ιορντάκε, Γιαχάγια, Άρτσε) αποτελούν ουσιαστικά παρελθόν από την ομάδα.

Στο κέντρο της άμυνας, η (ομολογουμένως) τελευταίας στιγμής πώληση του Κυργιάκου ουσιαστικά δεν αναπληρώθηκε ποτέ αφού ο Γιάχιτς που ήρθε ως αντικαταστάτης του παίζει στα χαφ και ο Άρτσε αποτέλεσε ατυχής επιλογή. Η ομάδα, και με δεδομένη την απουσία του Αλεξόπουλου, διαθέτει μόνο δύο βασικούς αμυντικούς οι οποίοι απλά πλαισιώνονται από το νεαρό Γκέντσογλου που όμως αγωνίζεται και στα χαφ. Το παθητικό των 27 γκολ σε 20 αγώνες μόνο τυχαίο δεν μπορεί να είναι...

Στο αριστερό μπακ, το καλοκαίρι έγινε η επιλογή να στηριχθεί η ομάδα στο Χουάν Φραν μολονότι από πέρσι εμφάνιζε σημαντικές αδυναμίες και το κασέ του ήταν υψηλό. Ο παίχτης δεν απέδωσε ούτε φέτος, τέθηκε στο περιθώριο και τη χρονιά καλείται να βγάλει μόνος του ο φιλότιμος αλλά προοριζόμενος για αναπληρωματικός Καράμπελας.

Στη θέση του αμυντικού χαφ, οι επιλογές του καλοκαιριού ήταν ο Γιαχάγια και ο Ενσαλίβα, οι οποίοι αγωνίζονταν εναλλάξ στα φιλικά προετοιμασίας. Οι δύο τους βρίσκονται τώρα μεταξύ εξέδρας και αποχώρησης και η ομάδα ουσιαστικά δεν διαθέτει παίχτη σε μία τόσο νευραλγική θέση. Η ανυπαρξία σύνδεσης της άμυνας με τους προωθημένους είναι ίσως το πιο έντονο χαρακτηριστικό της φετινής ΑΕΚ.

Στην επίθεση, απομακρύνθηκαν για λόγους χαρακτήρα οι Εντίνιο και Τζιμπούρ και ποτέ δεν αποκτήθηκε το βαρύ φορ στήριγμα που χρειάζονταν ο Μπλάνκο. Αντιθέτως, ήρθε ως δανεικός ο Νέμεθ, παίχτης με παρόμοια χαρακτηριστικά με τον Μπλάνκο που μάλιστα εκτόπισε από τη θέση του φουνταριστού τον Αργεντίνο. Η επιστροφή του Τζιμπούρ απλά διατήρησε τον Μπλάνκο, 2 χρόνια πρώτο σκόρερ του πρωταθλήματος, εκτός αντίπαλης περιοχής, να πασχίζει να κάνει παιχνίδι, να είναι ουσιαστικά ακίνδυνος και να περιορίζεται στα μόλις 4 γκολ (με 2 πέναλντυ) σε 20 αγώνες.

Το ενδιαφέρον είναι ότι όλα τα παραπάνω έγιναν από έναν προπονητή που ήταν στον πάγκο της ομάδας και την προηγούμενη χρονιά και υποτίθεται γνώριζε τα πλεονεκτήματα και τις αδυναμίες των παιχτών του και συνεπώς τον τρόπο να διορθώσει τα κενά και να δημιουργήσει ένα πιο ισχυρό ρόστερ.

Ενδιαφέρον όμως παρουσιάζουν οι μεμονωμένες περιπτώσεις κακοδιαχείρισης ορισμένων παιχτών της ομάδας που αποτελούν πολύτιμα κεφάλαια της. Έχουμε και λέμε: ο Λεονάρντο που ήρθε ως πουλέν του προπονητή, ηγέτης και βασικός από την αρχή, πλέον δεν μπαίνει ούτε ως αλλαγή και η ψυχολογία του βρίσκεται στο ναδίρ, ο Μάκος, επένδυση για το μέλλον και μοναδικός μας έλληνας διεθνής δεν έχει ακόμα προσαρμοστεί αλλά αντί να προστατευθεί εκτίθεται και πλέον αντιμετωπίζεται από τον κόσμο περίπου όπως ο Χουάν Φραν, ο Γκερέιρο, ηγέτης της Εθνικής Πολωνίας και παίχτης με μπόλικη ποιότητα, έπαιξε στην αρχή λίγα ματς αλλά χωρίς κανείς να καταλάβει γιατί αποτελεί πλέον την αλλαγή των καθυστερήσεων, ο Σκόκο ακόμα να βρει θέση και ρόλο στην ομάδα, αδυνατεί να συνεννοηθεί με τον προπονητή του και μοιραία «δεν νοιώθει καλά», ο Σάχα, MVP της ομάδας πέρσι, απαξιώθηκε εν μία νυκτί, ο Τζιμπούρ είναι ένα κεφάλαιο από μόνος του, για τον Μπλάνκο τα είπαμε... Ειδική μνεία, όμως, πρέπει να γίνει στο έγκλημα που έχει γίνει με τον Ταχτσίδη, πραγματικό ταλέντο με τρομερά προσόντα και συμμετοχές στην πρώτη ομάδα από τα 16 του, που αντί να προσεχθεί και σταδιακά να εξελιχθεί σε ηγέτη της ομάδας ουσιαστικά αγνοήθηκε και αφέθηκε να ασχολείται με τις γκόμενες και τη νύχτα με αποτέλεσμα να φεύγει πλέον ως ελεύθερος για την Τζένοα την ώρα που ακόμα αρκετοί γκρινιάζουν για το «ξεπούλημα» (των 4 εκ. ευρώ...) του Παπασταθόπουλου στην ίδια ομάδα...

Τα πράγματα στη θέση τους

Με τον Καράμπελα και τον Αραμπατζή να κάνουν καθυστερήσεις για να κρατήσουν το χ, την ομάδα να αδυνατεί να κάνει ένα συνδυασμό της προκοπής ή μία επιθετική προσπάθεια που να έμοιαζε δουλεμένη, τον Μπλάνκο να ταλαιπωρείται ως δεξί χαφ και να τελειώνει το 90λεπτο χωρίς να έχει πατήσει την αντίπαλη μεγάλη περιοχή, την «Ώρα» να πανηγυρίζει για την «τεράστια ΑΕΚάρα του Ντούσκο» και τις υπόλοιπες φυλλάδες να εξαίρουν την «ψυχή» της ομάδας λες και παίζαμε με την Μπαρτσελόνα, το Δημοσθένη Καρμοίρη να αναφέρει ότι «η ΑΕΚ ξαναμπήκε γερά στη διεκδίκηση της 5^ης θέσης» και τη γενική συνειδητοποίηση ότι η ομάδα με λίγο περισσότερη δουλειά και καλύτερη διαχείριση του ρόστερ θα ήταν στο ίδιο επίπεδο με τους υπολοίπους και σίγουρα μέσα στη διεκδίκηση του τίτλου, το να δηλώνουμε και ευχαριστημένοι σήμερα νομίζω μας μικραίνει (ακόμα πιο) πολύ...

Facebook

Για περισσότερα σχόλια και πιο άμεση ανταλλαγή απόψεων κυκλοφορούμε πλέον και στο facebook με την ονομασία "ΥΠΕΡ ΑΕΚ μπλογκ". Όσοι πιστοί προσέλθετε...

Ανοιχτή επιστολή προς κ. Αδαμίδη

Επειδή βλέπουμε ότι η αρχική σας διάθεση είναι αρκετά δυναμική και ελπιδοφόρα και οι πρώτες σας ενέργειες κινούνται στην, κατά τη γνώμη μας, σωστή κατεύθυνση προάσπισης των συμφερόντων της ΑΕΚ, θα θέλαμε ως απλοί οπαδοί να σας εφιστήσουμε την προσοχή σε ορισμένα θέματα που θεωρούμε σημαντικά και νομίζουμε θα σας είναι χρήσιμα εφόσον τελικά αναλάβετε τη διοίκηση της αγαπημένης μας ομάδας.

• Καταρχήν, δώστε στον κόσμο της ΑΕΚ να καταλάβει ότι ζητούμενο από τους μετόχους μιας ποδοσφαιρικής ΠΑΕ δεν πρέπει να είναι το λαϊκίστικο «να βάλουν λεφτά» αλλά να διασφαλίζουν τη σωστή διαχείριση των εσόδων και εξόδων της στην κατεύθυνση δημιουργίας μιας δυνατής ομάδας. Πρέπει επιτέλους να ξεφύγουμε από κακομοιρίστικες και ξεπερασμένες αντιλήψεις ότι μια ομάδα ευδοκιμεί μόνο αν ο «Πρόεδρος βάλει βαθιά το χέρι στην τσέπη» και να συνειδητοποιήσουμε ότι η ΑΕΚ βρίσκεται σήμερα τόσο σε δεινή αγωνιστική θέση όσο και σε σοβαρό ταμειακό έλλειμμα μολονότι οι μέτοχοι ποτέ δεν σταμάτησαν να την χρηματοδοτούν. Ενημερώνετε ανελλιπώς τον κόσμο της ΑΕΚ για την κατάσταση των οικονομικών ώστε να δικαιολογούνται και να κατανοούνται και τα οικονομικά ανοίγματα αλλά και οι σφιχτές πολιτικές και να μην αφήνονται σκιές και δημιουργούνται λανθασμένες εντυπώσεις.

• Μην αφήνετε κανέναν και τίποτα να προσβάλλει και να μειώνει την ΑΕΚ είτε αυτός είναι πρώην παράγοντας, παλαίμαχος, δημοσιογράφος, ατζέντης ή οποιοσδήποτε άλλος. Δεν χρειάζεται να μεταμορφωθείτε σε Πανόπουλο με γραφικές συνεχείς και άνευ νοήματος ανακοινώσεις αλλά δεν πρέπει να αφήνετε καμία προσβολή ή υπονόμευση της συνοχής και του μεγέθους της ΑΕΚ αναπάντητη. Μην φοβηθείτε να συγκρουστείτε και να δώσετε σε όλους τις απαντήσεις που τους αρμόζουν όπως ακριβώς κάνατε ήδη στην ΕΡΤ, το μάνατζερ του Σκόκο και τον Κοζώνη. Σε ένα τόσο βρώμικο ελληνικό ποδόσφαιρο η επίδειξη fairplayισμού ή οι υπεράνω συμπεριφορές έχουν από καιρό χάσει το νόημα τους και πλέον μεταφράζονται ως ένδειξη αδυναμίας.

• Κλείστε μια και καλή την πόρτα σε πρώην προέδρους που σαν φαντάσματα κυκλοφορούν μέσα και γύρω από την ομάδα φροντίζοντας να διατηρούνται στην επιφάνεια και να κρατούν για τους εαυτούς τους το ρόλο του οιωνoί συμβούλου ή του επίδοξου αγοραστή. Η ομάδα δεν χρειάζεται εσωτερικές αντιπολιτεύσεις και δελφίνους που μιλούν εκ του ασφαλούς και από απόσταση. Στην ανάγκη θυμίστε στον κόσμο που έχει κοντή μνήμη τί πραγματικά εστί Μελισσανίδης και τί Τροχανάς και από ποιά γεγονότα και καταστάσεις έχει σημαδευτεί η θητεία του καθενός ως προέδρου της ΑΕΚ. Είμαστε σίγουροι οτί εσείς θυμάστε και γνωρίζετε πολύ καλά.

• Κόψτε κάθε επαφή με τους επαγγελματίες οπαδούς που είτε κατευθυνόμενα είτε ορμώμενοι από προσωπική βαρεμάρα θεωρούν ότι για κάποιο λόγο είναι περισσότερο ΑΕΚτζίδες από εμάς τους υπολοίπους και ότι κάποιος τους έχει δώσει το δικαίωμα να κάνουν κατάληψη στα γραφεία της ΠΑΕ ή να έρχονται με απειλές έξω από τις Γενικές Συνελεύσεις ή ακόμα και να μπαίνουν στα αποδυτήρια των παιχτών και να ζητούν εξηγήσεις για την κακή τους απόδοση. Μην τους χρίσετε συνομιλητές, δεν λογοδοτείτε σε αυτούς, είναι πολύ λίγοι.

• Κρατηθείτε σε ασφαλή απόσταση από τις ΑΕΚτζίδικες φυλλάδες και τους ΑΕΚάρχες δημοσιογράφους που εξυπηρετούν συμφέροντα και διαμορφώνουν τη γραμμή τους κατά το δοκούν και κοιτώντας πάντα να ικανοποιήσουν το δικό τους μικρό κοινό. Μην παραμυθιαστείτε αν ξαφνικά σας αποθεώσουν όταν τα αποτελέσματα της ομάδας αρχίζουν να είναι θετικά. Δεν θα σας έχουν συμπαθήσει ξαφνικά απλώς έτσι θα τους εξυπηρετεί τότε για να στραφούν πάλι εναντίον σας όταν οι γκέλες ξανάρθουν και θα αναζητείται εξιλαστήριο θύμα.

• Μην ξεχνάτε ποτέ ότι η ομάδα έρχεται πρώτα και πάνω απ’ όλους. Κάντε ότι μπορείτε για να κόψετε πια αυτή την προσωπολατρία που μας ταλαιπωρεί δεκαετίες και που βάζει τον κάθε Μπάγεβιτς, Ντέμη, Σκόκο κοκ πάνω από την ΑΕΚ. Πάρτε αποφάσεις για τα αγωνιστικά με γνώμονα αυτό που θεωρείτε εσείς συμφέρον και κρίσιμο για την ομάδα και μην ενεργείτε βάσει υπεράσπισης ισορροπιών ή φόβου αντιδράσεων.

Κύριε Αδαμίδη, για να πετύχετε σε έναν βαθιά προβληματικό οργανισμό που λέγεται ΑΕΚ μέσα σε ένα βαθιά αρρωστημένο ελληνικό πρωτάθλημα δυστυχώς δεν αρκεί να επικεντρωθείτε στη δημιουργία μιας δυναμικής, υγιούς και ανταγωνιστικής ομάδας. Πρέπει, συγχρόνως, να συγκρουστείτε με εσωτερικούς και εξωτερικούς εχθρούς αλλά και ξεπερασμένες αντιλήψεις, να μην φοβηθείτε να εκτεθείτε, να δίνετε καθημερινό παρόν και συνεχή ενημέρωση για τα τεκταινόμενα της ομάδας, να ξύσετε πληγές και να ξεμπροστιάσετε κόσμο. Να ξέρετε όμως ότι ο απλός και υγιής κόσμος της ΑΕΚ δεν περιμένει ούτε τίτλους ούτε διακρίσεις για να σας εκτιμήσει. Αρκεί μόνο να είστε ειλικρινής μαζί του και τίμιος απέναντι στην ομάδα...

Σκόκο μέχρι τη Β’ Εθνική

«Κατάληψη στο σπίτι όποιου υπογράψει την πώληση του Σκόκο» πρέπει να ήταν η πιο αστεία αντίδραση της χθεσινής μέρας γύρω από το ενδεχόμενο παραχώρησης του παίχτη και τις δηλώσεις του ατζέντη του. Εκφραστής της - ποιός άλλος - από τον επιλεκτικά λαλίστατο πρόεδρο της Ερασιτεχνικής Δ. Χατζηχρήστο που προφανώς ένοιωσε την ανάγκη να πρωτοστατήσει (και) σε αυτό το νέο κύμα λαϊκισμού και ΑΕΚοφροσύνης που ταλαιπωρεί την ομάδα. «Εσχάτη προδοσία», «να τους κοπούν τα χέρια», «παίζουν με την περηφάνια των ΑΕΚτζήδων» και άλλα πολλά όσα κυριαρχούν στις κατευθυνόμενες φυλλάδες και ξεστομίζονται από τους οπαδούς που προσφεύγουν στα sites για να εκφράσουν την αγανάκτηση τους...

Από την άλλη πλευρά, πουθενά δεν είδα αυτές τις μέρες από τις ίδιες φυλλάδες και τους ίδιους ανθρώπους αντίστοιχη αγανάκτηση ή έστω προβληματισμό για την αγωνιστική κατρακύλα της ομάδας που εξακολουθεί να παραμένει σε δεύτερο πλάνο. Δεν είδα εξώφυλλα για το -19 από την κορυφή, τις 6 ήττες σε 17 αγώνες στο πρωτάθλημα, το 24-24 στο ισοζύγιο των γκολ και το γεγονός ότι μέχρι τώρα πραγματοποιούμε περήφανη πορεία μικρομεσαίας ομάδας 1 πόντο κάτω από την Τρίπολη και 2 πάνω από την Καβάλα στη βαθμολογία. Επίσης δεν διάβασα πουθενά (με εξαίρεση το άρθρο του Γιώργου Κοσμά στην Εξέδρα : http://www.exedrasports.gr/blogs/articleblog/?aid=50508&cid=77 ) αν πράγματι έχει λόγους ο Σκόκο να επιθυμεί να φύγει από την ομάδα.

Φυσικά, κανείς μας δεν θέλει να πουληθεί ο παίχτης ιδίως τη δεδομένη στιγμή που η ομάδα παραπαίει και αν μη τι άλλο χρειάζεται όλα της τα ατού για να κλείσει τη χρονιά με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Αλλά από αυτό μέχρι τις προσωπολατρίες, τις απειλές και τις εκρηκτικές αντιδράσεις για την προοπτική φυγής ενός παίχτη μόνο σε μικρές ομάδες το συναντά τελικά κανείς όταν η μεγάλη ομάδα τους αρπάζει το μοναδικό τους αστέρι που τους έκανε υπερήφανους. Η ομάδα δεν θα μικρύνει αν της φύγει ο Σκόκο (και κάθε Σκόκο), η ομάδα μικραίνει όταν βρίσκεται 6η στη βαθμολογία αλλά ο κόσμος της προτιμά να εξεγείρεται στην προοπτική αποχώρησης ενός (οποιουδήποτε) παίχτη της. Εκτός αν πλέον φοβόμαστε τον υποβιβασμό...

Η διοίκηση έκλεισε (θέλω να πιστεύω) οριστικά το θέμα με τη σκληρή ανακοίνωση κατά του ατζέντη του παίχτη. Ωστόσο θα πρέπει να εθελοτυφλεί κανείς για να μη δει και κάποιες αλήθειες πίσω από τα (κατά τ’ άλλα απαράδεκτα) λεγόμενα του κυρίου αυτού που αφορούν στο πώς αισθάνεται και την προοπτική που έχει ο παίχτης σε αυτήν την ΑΕΚ. Η διοίκηση δεν αρκεί να δηλώνει ότι κρατάει έναν παίχτη, πόσω μάλλον με το έτσι θέλω και κόντρα στη βούληση του ίδιου. Αντιθέτως, πρέπει να μεριμνήσει για να εξασφαλίσει στο Σκόκο και τα υπόλοιπα αστέρια της ένα περιβάλλον που θα τους εμπνέει, θα τους αξιοποιεί πλήρως, θα τους αναδεικνύει και μία ομάδα που θα πρωταγωνιστεί και θα τους κάνει να αισθάνονται καλά. Ξέρει από πού πρέπει να ξεκινήσει...

Μέτοχοι: για όλα υπεύθυνοι...

Αρκετά προβλέψιμα σχόλια θα γίνουν μετά από το συνδυασμό των τόσο αντιφατικών αποτελεσμάτων που έκανε η ΑΕΚ την Τετάρτη και χθες, όπως πχ ότι «πήραν τα μυαλά τους αέρα», «ήταν κουρασμένοι από την υπερπροσπάθεια της Τετάρτης», «μας αδίκησε ο διαιτητής» ή ότι «η νίκη στο Καραϊσκάκη ήταν απλά η αναλαμπή μιας κακής χρονιάς». Εγώ, αντιθέτως, ελάχιστα θέλω να σταθώ στα δύο αυτά παιχνίδια θεωρώντας ότι και στα δύο η ομάδα έδειξε το γνώριμο μέτριο φετινό της πρόσωπο και συνεπώς δεν χρίζουν ιδιαίτερης ανάλυσης. Απλά στο Καραϊσκάκη αφενός λόγω της ιδιαιτερότητας του αγώνα που απαιτούσε μεγάλη συγκέντρωση αλλά κυρίως λόγω της ανικανότητας του αντιπάλου ήρθε μία νίκη που μπορεί να μας χαροποίησε αλλά στην πραγματικότητα και κρίνοντας από την εμφάνιση δεν διέφερε ιδιαίτερα από τη συνολικά κακή εικόνα που εμφανίζει φέτος η ομάδα.

Ωστόσο, η δική μου ρητορική απορία που με διακατέχει τόσο καιρό και ίσως βρήκε μικρή αφορμή να εκδηλωθεί βλέποντας τις αντιδράσεις που προκάλεσε η ομολογουμένως μεγάλη από ψυχολογικής σημασίας νίκη με τον Ολυμπιακό είναι η ακόλουθη: Αν η ομάδα έπαιζε καλά από την αρχή της χρονιάς και διεκδικούσε το πρωτάθλημα, θα ασχολούνταν πράγματι κανείς με τους μετόχους, τους ισολογισμούς, τα ταμειακά ελλείμματα και τις οικονομικές υποχρεώσεις της διοίκησης; Ή, για να το θέσω και αλλιώτικα, θα είχαμε γίνει όλοι ειδικοί περί ομολογιακών δανείων, μετοχικών κεφαλαίων και άριστοι γνώστες των χρεών της EMPIRE προς την PUMA, την ώρα που η ομάδα μας θα πήγαινε από νίκη σε νίκη δίνοντας τη μάχη της για τον τίτλο;

Προφανώς και όχι! Αντιθέτως, αν η ομάδα μάς ικανοποιούσε, όλοι θα ήμασταν χαρούμενοι και συσπειρωμένοι γύρω της, οι μέτοχοι θα παρέμεναν άγνωστοι στο ευρύ κοινό και ικανοποιημένοι θα συνέχιζαν κανονικά και αθόρυβα τη στήριξη και χρηματοδότηση ανεξάρτητα από τις επιμέρους στενότητες και δυσκολίες, ο Θανόπουλος θα ήταν ένας επιτυχημένος πρόεδρος που θα υμνούνταν για τους μεταγραφικούς χειρισμούς του καλοκαιριού και οι αεκτζίδικες φυλλάδες θα αφιέρωναν εξώφυλλα αποθεώνοντας την ομάδα και τον προπονητή της. Κοζώνης φυσικά δεν θα υπήρχε, ούτε και καταλήψεις στα γραφεία Χριστουγεννιάτικα και τα πράγματα θα κυλούσαν ήσυχα και όμορφα. Το πολύ πολύ η original να έπληττε από βαρεμάρα και αραιά και που να έβρισκε καμία αφορμή για να συγκρουστεί με τη διοίκηση για τα εκτός έδρας εισιτήρια ή για την ανάγκη ενίσχυσης της «μάνας ΑΕΚ» αλλά και πάλι οι όποιες γραφικότητες θα είχαν μικρή προβολή και έκταση και καθόλου δεν θα επηρέαζαν την ομάδα στην προσπάθεια επίτευξης των στόχων της. Ότι δηλαδή περίπου γίνονταν στα 4 χρόνια (2004-08) της προεδρίας του Ντέμη που η πορεία της ομάδας, με τα πάνω και τα κάτω της, βρίσκονταν συνέχεια στο επίκεντρο της προσοχής όλων μας και ελάχιστα γνωρίζαμε για τα οικονομικά δεδομένα και τα όποια χρωστούμενα.

Συνεπώς, δεν μπορώ να μην οδηγηθώ στο συμπέρασμα ότι όλη η κατάσταση που βιώνουμε αυτή τη χρονιά (αλλά και την προηγούμενη) προκύπτει πολύ απλά επειδή η ομάδα δεν παίζει καλά και έχει βγει από τόσο νωρίς εκτός στόχων αλλά «ως δια μαγείας» υπεύθυνη για αυτό έχει χριστεί η διοίκηση και οι περιβόητοι μέτοχοι της και απουσιάζει κάθε σοβαρή αγωνιστική ανάλυση και κριτική για τα αίτια αυτής της τόσο κακής πορείας. Είναι πραγματικά εκπληκτικό πως η κάθε κακή εμφάνιση και ήττα της ομάδας μας αντί να οξύνει τη συζήτηση για τα αγωνιστικά, τις επιλογές του προπονητή και τους παίχτες έκανε ολοένα και πιο επιτακτική την ανάγκη αλλαγής της διοίκησης. Φτάσαμε να θεωρούνται αναμενόμενες και φυσιολογικές οι ήττες από τις Καβάλες, τους Πανιώνιους και τις Τρίπολες αλλά το ενδιαφέρον της Αεκτζίδικης κοινής γνώμης να βρίσκεται στη διαδικτυακή συνέντευξη κάποιου γραφικού παππούλη από το Σικάγο λες και δεν έχουμε βρεθεί στο παρελθόν με αντίστοιχα διοικητικά προβλήματα αλλά την ομάδα ανεπηρέαστη να καθαρίζει τους αγώνες.

Αφελείς φυσικά δεν είμαστε. Αν στον Ολυμπιακό ο μόνιμος υπεύθυνος όταν η ομάδα δεν πάει καλά είναι ο προπονητής, στην ΑΕΚ της απρόσωπης διοίκησης, του έντονου παραγονίστικου παρασκηνίου, των κατευθυνόμενων φυλλάδων και της έντονης προσωπικότητας του προπονητή, δεν ήταν δύσκολο να βρεθεί ο εύκολος στόχος και αυτός που πρέπει να πληρώσει για την αγωνιστική κατάσταση που έχει περιέλθει η ομάδα.

Έτσι, για 3 μέρες πανηγυρίσαμε για το Σκόκο, μιλήσαμε για τον Αραμπατζή, αποθεώσαμε τον Μπάγεβιτς που έκανε ματ στο Ζίκο, αναλύσαμε τη συμβολή του Τζιμπούρ, σηκώσαμε τον Μπίλαρο στους ώμους και θέσαμε ξανά αγωνιστικούς στόχους με ορίζοντα τα play-off. Από σήμερα ξαναπιάνουμε το Νοτιά, τον Παππά, τη ΓΣ της 18ης Ιανουαρίου, το ομολογιακό δάνειο της Morgan Stanley, τους άγνωστους επενδυτές από την Κύπρο και τα "εγκλήματα" του Ντέμη...

Η σιωπηλή πλειοψηφία

Όπως ευρύτερα στην κοινωνία υπάρχει η σιωπηλή πλειοψηφία που βλέπει τα κακώς κείμενα σε όλα τα επίπεδα αλλά νοιώθει εγκλωβισμένη και ανήμπορη να αντιδράσει, έτσι και στην «κοινωνία»της ΑΕΚ υπάρχει μία αντίστοιχη σιωπηλή πλειοψηφία που σκεπάζεται από τις φωνές των λίγων και παρακολουθεί αμέτοχη τις άσχημες εξελίξεις που αφορούν στην αγαπημένη μας ομάδα. Θεωρώ ότι η σιωπηλή πλειοψηφία της ΑΕΚ διακρίνεται από ορισμένα κοινά χαρακτηριστικά:

- Πίστεψε στο όραμα του Ντέμη για τη δημιουργία μιας μεγάλης ομάδας που θα αποπνέει υγεία και θα αποστρέφεται τα παρασκήνια και τα οπαδιλίκια, στενοχωριέται αφάνταστα που το σχέδιο απέτυχε λόγω αρκετών παραγόντων συμπεριλαμβανομένων των παρορμητισμών και λαθών του ίδιου του Ντέμη και πικράθηκε που ο ίδιος επέλεξε τη φυγή όσο κι αν, εν μέρει, καταλαβαίνει τους λόγους. Έχει βγάλει προ πολλού τα συμπεράσματα του για την περίοδο Ντέμη και πλέον δεν ενδιαφέρεται για τις συνεντεύξεις του στις οποίες προτιμά να ασχολείται με το παρελθόν και την υπεράσπιση της υστεροφημίας του και όχι με το παρόν που είναι ζοφερό.

- Αναγνωρίζει στους σημερινούς μετόχους της ομάδας ότι παρά τα λάθη τους και την προφανή αδυναμία τους να διοικήσουν μια ποδοσφαιρική εταιρεία (και δη στο ελληνικό πρωτάθλημα...) έχουν κινηθεί με μόνο γνώμονα το καλό της ομάδας σώζοντας την το 2004 και χρηματοδοτώντας την ουκ ολίγες φορές στη συνέχεια, χωρίς να επιδιώκουν ποτέ χρήμα ή προβολή και μολονότι τώρα έχουν βρεθεί σε μία θέση που οι ίδιοι αρχικά δεν επέλεξαν, δεν κοιτάνε να ξεφορτωθούν την ομάδα χωρίς πρώτα να διασφαλίσουν την επόμενη της μέρα.

- Θλίβεται για το διοικητικό αδιέξοδο στο οποίο έχει περιέλθει η ομάδα αλλά δεν περιμένει κανένα «κροίσο» εξ Αμερικής για να τη σώσει ιδίως όταν γνωρίζει ότι Κροίσοι (και μάλιστα ΑΕΚτζίδικων φρονημάτων...) υπάρχουν και στην Ελλάδα, οι οποίοι όμως συστηματικά επιλέγουν να μην εμπλέκονται και να κινούνται μονίμως στο παρασκήνιο φροντίζοντας απλώς να διατηρούν αισθητή την παρουσία τους με τα κατευθυνόμενα μέσα που διαθέτουν.

- Δεν παίρνει καθόλου στα σοβαρά τις αεκτζίδικες φυλλάδες που μόνο διχασμούς ξέρουν να σπέρνουν και συμφέροντα τρίτων να προωθούν. Διαβάζει απλώς τα πρωτοσέλιδα τους έτσι από συνήθεια και βαρεμάρα πηγαίνοντας το πρωί στο γραφείο...

- Θεωρεί ότι η original έχει πάψει προ πολλού να αποτελεί θετικό παράγοντα για την ομάδα, έχει πνιγεί στις αντιφάσεις χωρίς καν να το συνειδητοποιεί και έχει καταλήξει να αγαπάει τον εαυτό της περισσότερο από την ίδια την ΑΕΚ.

- Αγαπάει την ΑΕΚ ανεξαρτήτως απόδοσης και αποτελεσμάτων, στενοχωριέται όταν δεν πάει καλά ή πόσω μάλλον όταν βρίσκεται εκτός στόχων όπως φέτος αλλά με την ίδια θέρμη θα καθίσει να δει και το επόμενο παιχνίδι γιατί το πάθος είναι πάθος και δεν κάμπτεται όσο κακά κι αν είναι τα αποτελέσματα.

- Στήριζε και θα στηρίζει πάντα τους παίχτες, έλληνες και ξένους, που κάθε φορά επιλέγονται για να απαρτίζουν το ρόστερ της ομάδας και να φορέσουν το δικέφαλο αετό, και παρά τις όποιες αγωνιστικές αδυναμίες τους δεν διανοείται να τους βρίσει, να τους ειρωνευτεί και να τους υποβιβάσει. Πιστεύει ακράδαντα ότι οι παίχτες μαζί με τους γνήσιους οπαδούς αποτελούν τους φυσικούς εκφραστές της ιδέας της ΑΕΚ και οι δεσμοί μεταξύ τους πρέπει να είναι πάντα γεροί και αδιατάρακτοι.

- Στηρίζει και έχει εμπιστοσύνη στον εκάστοτε προπονητή της ομάδας, κρατάει τις προπονητικές αμπελοφιλοσοφίες για τον εαυτό του και την παρέα του και έρχεται σε αντιπαράθεση μαζί του μόνο όταν τον βλέπει να καταφέρεται άδικα για αγωνιστικούς λόγους κατά των παιχτών ενώ θα πρέπει να είναι ο πρώτος που θα τους προστατεύει. Προβληματίζεται που το κλίμα στις σχέσεις μεταξύ των παιχτών και του σημερινού προπονητή μόνο ρόδινο δεν μπορεί να χαρακτηριστεί.

- Συνειδητοποιεί ότι όπως είναι σήμερα η κατάσταση στο ελληνικό ποδόσφαιρο σε όλα τα επίπεδα δεν ενδιαφέρεται καν να γίνει η ΑΕΚ μέρος του συστήματος έστω κι αν το αντάλλαγμα είναι, πάλι όπως και παλιότερα, κάνας τίτλος που στόχο θα έχει να μας κλείνει το στόμα. Για αυτό το λόγο θεωρεί σφάλμα τη σύμπλευση με το βρώμικο κατεστημένο που εκφράστηκε φέτος με την εκλογή του Θανόπουλου στην προεδρία της Superleague και (ακόμα χειρότερα) δεν αναιρέθηκε αυτομάτως και επιδεικτικά αμέσως μετά τη λήξη του αγώνα με τον Ολυμπιακό στο ΟΑΚΑ.

Το ΥΠΕΡ ΑΕΚ δημιουργήθηκε από δύο φανατικούς ΑΕΚτζήδες της σιωπηλής πλειοψηφίας που επιχείρησαν πέρσι να μιλήσουν για την ποδοσφαιρική ΑΕΚ χωρίς γκρίνιες και μιζέριες που κυριαρχούν στον αεκτζίδικο τύπο και τα δικτυακά φόρουμ και χάρηκε γιατί βρήκε σημαντική ανταπόκριση, απόδειξη άλλωστε ότι η πλειοψηφία βρίσκεται στη δική μας πλευρά. Σταματήσαμε να γράφουμε όταν συνειδητοποιήσαμε ότι τα πράγματα στην ΑΕΚ εξελίσσονταν άσχημα σε όλα τα επίπεδα και η κατάσταση περιγράφονταν πλέον κυρίως με γκρίνια, αυτό δηλαδή ακριβώς που θέλαμε να αποφύγουμε. Επιλέξαμε να επιστρέψουμε στην πλευρά της σιωπηλής πλειοψηφίας κρίνοντας το ως πιο σωστό τότε και για όλη την περίοδο που ακολούθησε.

Πλέον, η ΑΕΚ είναι πολύ μόνη. Εμπνευστής δεν υπάρχει πια, οι παίχτες δεν στηρίζονται από κανέναν, οι μέτοχοι ανήμποροι να διοικήσουν ψάχνουν απεγνωσμένα αγοραστή και εντός και εκτός γηπέδου οι φωνές των λίγων σκεπάζουν την ανησυχία των πολλών. Η αγαπημένη μας ομάδα δυστυχώς μικραίνει αλλά η αγωνιστική κρίση είναι ο μικρότερος λόγος και η εύκολη αφορμή.

Πια, η σιωπή και η βουβή θλίψη δεν μπορούν να είναι επιλογές. Η ΑΕΚ χρειάζεται τους πολλούς.

Αληθινές απορίες

Γιατί ο Νοτιάς επέστρεψε τη Δευτέρα στην Αθήνα και δεν μπήκε στον κόπο να ταξιδέψει μια μέρα νωρίτερα για να δει τον υποτίθεται «τελικό για τη 2η θέση» όπως ακριβώς είχε κάνει για τον τελικό κυπέλλου; Δεν τον ένοιαζε ή μήπως ήξερε το αποτέλεσμα;

Γιατί ο Μπάγεβιτς σε έναν υποτίθεται τόσο κρίσιμο αγώνα εμπιστεύτηκε το νεαρό Γκέντσογλου που μέχρι τώρα είχε αγωνιστεί ελάχιστα και πάντα ως αλλαγή; Γιατί, ενώ είδε το κενό που υπήρχε στο κέντρο δεν ενίσχυσε την ομάδα ούτε καν στην ανάπαυλα; Γιατί δεν χρησιμοποιήθηκε καθόλου ο Πεγετιέρι, ο οποίος προφανώς υπολογίζεται από τη στιγμή που τα ρεπορτάζ αναφέρουν ότι προσπαθούμε να τον κρατήσουμε έστω με ανανέωση του δανεισμού;

Γιατί σε αντίθεση με όλους τους άλλους αγώνες των play-off άφησε τον Εντίνιο στον πάγκο για όλο το 90λεπτο προτιμώντας το νεαρό Παυλή; Γιατί κανένας δεν σχολίασε την ανεξήγητα προσβλητική του δήλωση στη συνέχεια ότι «ο Εντίνιο δεν άξιζε να παίξει»;

Γιατί η πρώτη του αλλαγή στο παιχνίδι ήταν ένας χαφ επίσης νεαρής ηλικίας και χωρίς παιχνίδια στα πόδια του, τη στιγμή που οι παίχτες εξακολουθούσαν να το παλεύουν και οι οπαδοί να ελπίζουν; Θεώρησε, πραγματικά, ότι θα γυρίσει το ματς με τον Ντιούφ ή η συγκεκριμένη αλλαγή άλλους σκοπούς εξυπηρετούσε;

Γιατί στη συνέντευξη τύπου προτίμησε να μην ασχοληθεί με το ματς (σαν να ήταν διαδικαστικού χαρακτήρα...) αλλά ξαφνικά να θυμηθεί τα παράπονα του από τη Διοίκηση αποπροσανατολίζοντας τον κόσμο και στρέφοντας τη συζήτηση στη συνάντηση της Τρίτης; Γιατί δεν λέει καθαρά τί και ποιοί τον πειράζουν για να καταλάβουμε κι εμείς οι άμοιροι; Μήπως τον βόλευε αυτή η παράσταση για να θολώσει τα νερά και να μην ασχοληθεί κανένας με τις «περίεργες» επιλογές του στο «ντέρμπι» της Κυριακής;

Τί εννοούσε ο Μαντούκα όταν δήλωνε μετά το ματς πως «ο Παναθηναϊκός ήταν πολύ καλύτερα στημένος» (χθεσινό εξώφυλλο Εξέδρας); Απλή μομφή στον προπονητή ή μήπως κάτι ακόμα παραπάνω; Γιατί κανένας δεν ασχολήθηκε;

Γιατί ελάχιστοι δημοσιογράφοι ασχολήθηκαν πραγματικά με το παιχνίδι; Ήταν κι αυτοί της λογικής να το ξεχάσουμε όσο πιο γρήγορα γίνεται και να επικεντρωθούμε στην επόμενη μέρα; Τελικά παίζαμε τελικό ή όχι;

Αν ο Παναθηναϊκός είχε χάσει το παιχνίδι της Κυριακής, θα απολύονταν ο προπονητής, οι οπαδοί θα προπηλάκιζαν το πούλμαν, οι πράσινες φυλλάδες θα έσταζαν χολή και οι μισοί παίχτες θα ήταν υπ’ ατμόν. Εμείς αντιθέτως, μολονότι χάσαμε στην έδρα μας, προτιμούμε να ασχολούμαστε με το Μπάγεβιτς, το Μανωλά, το Μελισσανίδη και τη σημερινή συνέντευξη Νοτιά. Η "ήττα" στο "ντέρμπι" δεν πείραξε κανέναν... Τα συμπεράσματα δικά σας...

Περίεργα "πράγματα"

Ας ξεκινήσουμε με 3 δεδομένα:

1. Η πρόκριση στους ομίλους του Champions League ήταν έτσι κι αλλιώς πολύ δύσκολη με δεδομένο τους ισχυρούς αντιπάλους που θα είχαμε και στους 2 προκριματικούς γύρους.
2. Η κατάκτηση της δεύτερης θέσης θα αποτελούσε πίεση στους διοικούντες να εγκαταλείψουν τα σχέδια για περικοπές και να κάνουν μεταγραφές ώστε να ενισχυθεί η ομάδα και να διεκδικήσει την πρόκριση στους ομίλους.
3. Η κατάκτηση της δεύτερης θέσης θα σήμαινε, επιπλέον, προκριματικό γύρο εντός Ιουλίου άρα έναρξη της προετοιμασίας πολύ νωρίς, κόντρα στην επιθυμία του προπονητή να έχει χρόνο για μεταγραφές και γενικά για το σχεδιασμό της επόμενης χρονιάς.

Και ερχόμαστε στα χθεσινά:

Ο Ντούσαν Μπάγεβιτς στον υποτίθεται «υπέρ πάντων» αγώνα, παρά τις τόσες απουσίες, επιλέγει να ξεκινήσει με το Σάββα Γκέντσογλου για πρώτη φορά στο φετινό πρωτάθλημα, μολονότι ο Πεγετιέρι ήταν διαθέσιμος. Επιπλέον, κάνει 1η αλλαγή τον άπειρο Ντιούφ την ώρα που οι παίχτες πιέζουν για το γκολ που θα τους βάλει ξάνα στο παιχνίδι. Τέλος, για πρώτη φορά δεν χρησιμοποιεί καθόλου τον Εντίνιο. Κοουτσάρισμα, αν μη τι άλλο περίεργο... Το ότι στη συνέντευξη τύπου αρχίζει ξανά τη γνωστή κλάψα για τα «πράγματα», που αν δεν αλλάξουν θα φύγει, αποποιώντας όπως πάντα τις ευθύνες του, ας μην το συζητήσουμε καλύτερα...

Ο Πρόεδρος Θανόπουλος, από την πλευρά του, στις δηλώσεις του μετά τον αγώνα, έμοιαζε συνολικά ικανοποιημένος ευχαριστώντας τον κόσμο που ήρθε στο γήπεδο και στήριξε την ομάδα. Ο στόχος των play-off άλλωστε αυτός ήταν: Europa League και πολλά εισιτήρια στον τελευταίο αγώνα. Η ήττα από τον Παναθηναϊκό ελάχιστα φαίνονταν να τον έχει πειράξει...

Το συμπέρασμα:

Οι παίχτες, αναμφισβήτητα, ήθελαν και προσπάθησαν να κερδίσουν το ματς. Το ίδιο και οι οπαδοί που δεν σταμάτησαν να ενθαρρύνουν την ομάδα. Προπονητής και διοίκηση, όμως, έμοιαζαν να μην καίγονται τόσο, δικαιώνοντας τις φήμες που κυκλοφορούσαν τις τελευταίες μέρες. Η ΑΕΚ είχε ένα κακό πρωτάθλημα αγωνιστικά. Το φινάλε της, όμως, μας άφησε μία ακόμα χειρότερη γεύση...

'Ahora todos estamos tranquilos': Σε ελεύθερη μετάφραση

“Όταν ο κόσμος μας σταμάτησε να ζητάει γήπεδο στη Ν. Φιλαδέλφεια με το που δεχόμαστε γκολ και να μας αποδοκιμάζει με το που σκοράρουμε, όταν οι προπονητές μας σταμάτησαν να χτυπάνε το κεφάλι τους στα ντουλαπάκια των αποδυτηρίων μετά από άσχημα αποτελέσματα και να ξεσπάνε σε λυγμούς μετά από νίκες, να μας πουλάνε μαγκιά και αρχηγιλίκι και να μας εκθέτουν δημοσίως, να απειλούν τους ανώτερούς τους στη διοίκηση και να ασχολούνται με τη σύνθεση του γραφείου τύπου της ΠΑΕ, όταν οι πρόεδροί μας σταμάτησαν να μας ζητάνε να δείξουμε «πόσο καλοί παίκτες είμαστε», να παραιτούνται ο ένας μετά τον άλλο και να διαλαλούν ότι δεν έχουν λεφτά να μας πληρώσουν, όταν οι δημοσιογράφοι-οπαδοί μας σταμάτησαν να μας ζητάνε νίκη «με πολλά γκολ για να ανέβει η ψυχολογία», «για να επεκταθεί το σερί», «για να κλείσουμε στόματα», «για να διατηρήσουμε μαθηματικές ελπίδες για το τίτλο», «για τον υπέροχο κόσμο, τη φανέλα και την ιστορία της ομάδας», «για τα λεφτά που δεν ντρεπόμαστε να παίρνουμε», όταν η ομάδα σταμάτησε να ζητάει από τους μικρότερους και πιο άπειρους από μας «να αποδείξουν ότι αξίζουν να παίζουν στην ΑΕΚ» και να τους «δίνει ευκαιρίες» λες και είμαστε summer camp, όταν επιτέλους τους κοίταξε στα μάτια και τους είπε «σας έχουμε ανάγκη, βοηθήστε μας», όταν όλοι μας μάθαμε πια ο ένας το παιχνίδι και τα κουσούρια του άλλου, όταν ο τελικός του κυπέλλου επιτέλους τελείωσε και η πίεση της «τελευταίας ευκαιρίας να σώσουμε τη χρονιά» έφυγε από τις πλάτες μας, όταν το φάντασμα του δήθεν «μοναδικού μας στόχου» επιτέλους ξεσκεπάστηκε σε όλη του τη γελοιότητα στο εικοστό κορώνα-γράμματα, όταν μας δόθηκε η ευκαιρία για ένα νέο ξεκίνημα, όταν επιτέλους κανείς δεν μας είπε ότι «πρέπει» να κερδίσουμε και «πρέπει» να βγούμε στο champions league.”

«Πώς γίνεται και τώρα άρχισε να παίζει καλή μπάλα η ΑΕΚ;» ρώτησε ο Μανώλης Βογιατζάκης μετά την επιβλητική νίκη επί του ΠΑΟΚ. Στην απάντηση του Νάτσο Σκόκο η ιστορία μίας χρονιάς. Τα υπόλοιπα είναι για τους κωλοτούμπες, τους προσωπολάτρες και τους στατιστικολόγους.

Όλα τα 'χαμε...

Γενικά δεν μου αρέσει να μιλάω για τη διαιτησία, αλλά οι 2 τελευταίοι κρίσιμοι αγώνες των play-off έδειξαν τις διαθέσεις του "συστήματος" απέναντι στην καταταλαιπωρημένη και αδύναμη διοικητικά ΑΕΚ: Δύο, ολίγον αυστηρά, πέναλντι και αρκετό σπρώξιμο στον Παναθηναϊκό την προηγούμενη Τετάρτη και δύο, αρκετά αυστηρές, αποβολές και μπόλικο σπρώξιμο την Κυριακή στον ΠΑΟΚ, νομίζω είναι ενδεικτική συγκομιδή... Το ότι οι διαιτησίες αυτές δεν πολύκαταφεραν να πλήξουν βαθμολογικά την ομάδα μικρή σημασία έχει.

Θεωρώ, επειδή είναι δύσκολο ο διοικητικά ισχυρός ΠΑΟ των εκατομμυρίων να μείνει εκτός champions league του χρόνου και ο αναγεννημένος ΠΑΟΚ του Ζαγοράκη να καταλήξει τέταρτος στη βαθμολογία, ότι το σπρώξιμο θα συνεχιστεί... Άλλωστε, πόσο μπορεί να δαγκώσει ο Θανόπουλος; Η χθεσινή - πιο ήπια δε γίνεται- ανακοίνωση κατά της διαιτησίας το μαρτυρά... Η ομάδα δείχνει ότι, παρά τις αντιξοότητες, το προσπαθεί ακόμα. Είναι όμως ικανή να αντέξει μέχρι τέλους;

Η νίκη των παιχτών

Δεν ξέρω πόσοι από τους 14 που χρησιμοποιήθηκαν χθες στην Τούμπα θα συνεχίσουν στην ΑΕΚ και του χρόνου. Όχι περισσότεροι από τους μισούς φαντάζομαι... Οι πιο πολλοί το ξέρουν ήδη, άλλοι το υποψιάζονται και μερικοί δεν βλέπουν την ώρα και τη στιγμή... Κι όμως όλοι αυτοί οι παίχτες, μηδενός εξαιρουμένου, έδειξαν απίστευτο πάθος και θέληση και δώσανε ό,τι καλύτερο μπορούσε ο καθένας για να πάρει η ΑΕΚ τη μεγαλύτερη νίκη της φετινής χρονιάς.

Θα ήταν αστείο να πιστεύει κανείς ότι παίξανε για τη Διοίκηση και τα πριμ που υποτίθεται τους έταξε σε περίπτωση κατάκτησης της 2ης θέσης. Η Διοίκηση αυτή άλλωστε έχει αφήσει να διαρρεύσει ότι δεν πολυκαίγεται για τα προκριματικά του champions league. Ούτε φυσικά αγωνίστηκαν για τον προπονητή με τον οποίο οι σχέσεις είναι από αδιάφορες ως εχθρικές. Ούτε καν για εμάς τους οπαδούς μόχθησαν τόσο, όχι γιατί απουσιάζαμε από το γήπεδο αλλά γιατί γνωρίζουν ό,τι με τις εμφανίσεις τους όλη τη χρονιά δεν έχουν καταφέρει να κερδίσουν τη συμπαράσταση και υποστήριξη μας και το γυαλί δύσκολα κολλάει πια.

Οι παίχτες χθες παίξανε κυρίως για τους εαυτούς τους, την υστεροφημία τους, το καλύτερο συμβόλαιο, τη μεταγραφή και την απάντηση σε προπονητή, δημοσιογράφους και οπαδούς που, δικαίως ή αδίκως, τους έχουν αμφισβητήσει τόσο καιρό. Δευτερευόντως, για τη «φανέλα» της ΑΕΚ και ό,τι αυτό σημαίνει για τον καθένα από αυτούς... Μπήκαν καλά στο ματς, δείξανε ότι το θέλουν από την αρχή, οι έξτρα αντιξοότητες (διαιτησία, φανατισμένο γήπεδο, αποβολές) τους πείσμωσαν περισσότερο και κατάφεραν κάτι που κανείς δεν πίστευε.

Εμείς ως οπαδοί φυσικά χαιρόμαστε γιατί στις μεγάλες νίκες όλα είναι όμορφα. Δεν θα πρέπει όμως να ξεχνάμε 2 πράγματα. Πρώτον, ότι η άποψη μας για τη φετινή ΑΕΚ, την ποιότητα και τις δυνατότητες της δύσκολα αλλάζει. Και δεύτερον, ότι κάτι τέτοιες νίκες αναδεικνύουν τους λόγους που αγαπάμε το ποδόσφαιρο και υποστηρίζουμε αυτή την ομάδα και πόσο μίζεροι γινόμαστε όταν αυτό το βάζουμε σε δεύτερη μοίρα και γκρινιάζουμε για το καθετί που την αφορά...

Αυτή η νίκη είναι των παιχτών... Όλοι οι υπόλοιποι δεν δικαιούμαστε να λέμε πολλά. Πρέπει απλώς να χειροκροτήσουμε τις προσπάθειες μιας φουρνιάς παιχτών που συνολικά δεν κατάφεραν να μας πείσουν αλλά για μια βραδιά μας έκαναν πολύ χαρούμενους...

υγ. αναρωτιέμαι πότε θα ζήσουμε εμείς αυτό που έγινε χθες στην Τούμπα. Πότε δηλαδή θα παίζουμε υπερκρίσιμο αγώνα στην έδρα μας, η διαιτησία θα μας σπρώχνει όσο μπορεί, εμείς θα αδυνατούμε να βάλουμε γκολ σε αντίπαλο που παίζει με 9 και στο τέλος που θα έχουμε χάσει θα χειροκροτούμε τους παίχτες, γιατί παρ’ όλα αυτά προσπάθησαν...

Μεταγραφικές προχειρότητες

Γενικά βαριέμαι αφόρητα και αποφεύγω τη μεταγραφολογία, ιδίως όταν δεν έχει μπει καν το καλοκαίρι, αλλά θα κάνω μια εξαίρεση και θα αναφερθώ στο κατά τα δημοσιεύματα νέο απόκτημα της ΑΕΚ, τον 30χρονο τερματοφύλακα Μαρίν Σκέντερ από την Όσιγεκ Κροατίας. Κανονικά δεν θα ασχολιόμουν καν με έναν παίχτη που δεν έχει ακόμα κλείσει στην ομάδα, πόσω μάλλον όταν οι αγωνιστικές υποχρεώσεις της ομάδας συνεχίζονται, αλλά για την περίπτωση του Κροάτη θα ήθελα να εκφράσω 2-3 προβληματισμούς.

Καταρχάς, μπορεί ο Σκέντερ να παρουσιάζεται από τα μμε ως ο αντικαταστάτης του Μάχο αλλά σε μένα, από τη στιγμή που δεν έχει υπάρξει εξέλιξη στο θέμα της ανανέωσης του Σάχα, τίποτε δε μου λέει ότι ο Κροάτης δεν έρχεται ως πρώτος τερματοφύλακας στην ομάδα. Και η ένσταση φυσικά δεν πάει στην αξία του Σκέντερ (τον οποίο άλλωστε κανείς δεν ξέρει) αλλά βασικά σε μία ενδεχόμενη φυγή ενός από τους κορυφαίους και πιο σταθερούς μας παίχτες όλη τη χρονιά.

Ακόμα, όμως, και στην περίπτωση που ο Σάχα παραμείνει στην ομάδα, αναρωτιέμαι αν ψάχτηκε πρώτα η ελληνική αγορά προτού καταλήξουμε στην απόκτηση ενός ακόμα ξένου ποδοσφαιριστή, ο οποίος θα προορίζεται εξαρχής για αναπληρωματικός. Σε αυτή την περίπτωση μάλιστα θα βρεθούμε για τρίτη σερί χρονιά με δίδυμο ξένων τερματοφυλάκων! Το μυαλό μου δεν πάει απαραίτητα στον Αραμπατζή, τον οποίο ουσιαστικά δεν έχουμε δει και ποτέ, αλλά γενικότερα δυσκολεύομαι να πιστέψω ότι με τα χρήματα που θα πάρει ο Κροάτης δεν μπορούμε να βρούμε έναν Έλληνα ανάλογης αξίας και σε καλύτερη ηλικία.

Έχω προφανώς αποδεχτεί την ανάγκη περικοπών και της πώλησης ορισμένων βασικών παιχτών. Ωστόσο η μείωση στο μπάτζετ πρέπει να συνοδεύεται και από έξυπνες κινήσεις που θα διασφαλίζουν αφενός ότι η ομάδα θα αποδυναμωθεί το λιγότερο δυνατόν αλλά και το ότι θα αποκτηθούν και παίχτες νεότερης ηλικίας ώστε να ψηθούν και να αποτελέσουν βασικές μονάδες τα επόμενα χρόνια. Το ότι το μεταγραφικό ταξίδι του Μανωλά ξεκινάει από την Ουγγαρία και την Κροατία για να βρει 30άρηδες «λαβράκια», τα οποία στην τελική δεν είναι και τόσο φτηνά, δεν μου ακούγεται και ότι πιο σοφό...

Σε κάθε περίπτωση, μία επιλογή της μη ανανέωσης του Σάχα (των 600 χιλιάδων) για την απόκτηση του άγνωστου Σκέντερ (των 300 χιλιάδων) και ελάχιστα μειώνει το μπάτζετ και σημαντικά αποδυναμώνει την ομάδα. Από την άλλη, αν ο Σκέντερ τελικά έρθει ως δεύτερος, το μπάτζετ ουσιαστικά θα μείνει στα ίδια (αρκετά υψηλά για τη θέση του τερματοφύλακα) επίπεδα και η ομάδα θα εξακολουθεί να στηρίζεται σε δύο 30άρηδες ξένους χωρίς να επενδύει ούτε στο υπάρχον ρόστερ (Αραμπατζής, Μοσχονάς) ούτε γενικότερα σε νέους εξελίξιμους.

Αφού το χωνέψαμε, ας το συζητήσουμε...

Όταν ένας τελικός κυπέλλου έπειτα από 8 γκολ και τρελές μεταπτώσεις κρίνεται στο 34ο πεναλντι, θεωρώ εξ ορισμού λάθος να απομονώνεις φάσεις, να μιλάς για χαμένες ευκαιρίες ή να τονίζεις λάθη του προπονητή για να αποδείξεις τί έπαιξε μεγαλύτερο ρόλο και που τελικά κρίθηκε το παιχνίδι.

Καφενειακές γκρίνιες, όπως πάντα, μπορούν να γίνουν αλλά για κάθε μία υπάρχει και ο αντίλογος που συνήθως ξεχνάμε να κάνουμε προσπαθώντας να εξηγήσουμε τη στραβή εξέλιξη. Για παράδειγμα, δεν μπορείς να χωνέψεις την ισοφάριση στο 95’, αλλά από την άλλη ξεχνάς ότι κι εσύ σκόραρες σχεδόν ανέλπιστα από ένα πλάγιο μόλις 3 λεπτά πριν. Σε ενοχλεί που δεν έκανες ούτε καν φάση μετά το 4-4 αλλά δεν μετράς πόσα λεπτά παίχτηκε ματς στο Β’ της παράτασης εξαιτίας των τρελών καθυστερήσεων αλλά και της καλής διαχείρισης του χρόνου από τους αντιπάλους. Γκρινιάζεις για το κακό παιχνίδι του Πεγετιέρι αλλά δεν παραδέχεσαι ότι ήταν η μοναδική αλλαγή που μπορούσε (και έπρεπε) να γίνει εκείνη τη στιγμή. Τα βάζεις με τον Τζιμπούρ που για ακόμα μία φορά απέδωσε κάτω του αναμενομένου αλλά δεν στέκεσαι στην αντίστοιχα μέτρια απόδοση του Εντίνιο. Γκρινιάζεις γιατί το 2-0 έγινε 2-2, γιατί απλά προτιμάς να παίρνεις ως δεδομένα τα 2 δικά σου γκολ του πρώτου 10λεπτου...

Όντως το παιχνίδι, έτσι όπως εξελίχθηκε, θα μπορούσαμε να το είχαμε κερδίσει είτε στην κανονική διάρκεια ή με ένα πέμπτο γκολ στο τέλος ή αν ήμασταν εμείς οι τυχεροί στη διαδικασία των πέναλντι. Τίποτα από αυτά δεν έγινε, το παιχνίδι χάθηκε και φυσικά μένει η οπαδική πίκρα της γκαντεμιάς και του γαμώτο...

Αν όμως ψάχνουμε ένα συμπέρασμα από τον αγώνα, αυτό δεν θα το βρούμε ούτε στα τόσα που έγιναν ούτε στα άλλα τόσα που δεν έγιναν στη διάρκεια του. Γιατί η ομάδα τελικά δεν έδειξε τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο σε σχέση με αυτά που ήδη ξέραμε από την αρχή της χρονιάς και σίγουρα δεν περιμέναμε να ανακαλύψουμε στον τελικό. Ότι δηλαδή μπορεί να διαθέτει ορισμένες φανταστικές μονάδες που μπορούν να κερδίσουν ένα ματς από το τίποτα, αλλά στο σύνολο η ομάδα έχει στηθεί λάθος, το ρόστερ είναι άνισο και ελλιπές και η νοοτροπία ορισμένων παιχτών ασύμβατη με τις απαιτήσεις μιας πραγματικά μεγάλης ομάδας.

Θεωρώ ότι οι αγωνιστικές μας αδυναμίες δεν αποδεικνύονται επειδή το 2-0 έγινε 2-2 ούτε επειδή δεν μπορέσαμε να κρατήσουμε το 3-2 στο τέλος. Τέτοια πράγματα έχουν συμβεί πολλές φορές στο παρελθόν σε μεγαλύτερες από την ΑΕΚ ομάδες. Αυτό, όμως, που αναδεικνύει το χαμηλό επίπεδο της φετινής ΑΕΚ είναι η αγωνιστική της συμπεριφορά και η διαχείριση του ματς μετα το 2-0. Γιατί από τη στιγμή που της κάθονται 2 γκολ στο πρώτο 10λεπτο ενός τέτοιου αγώνα, κανονικά θα έπρεπε να είναι σε θέση να κάνει πολλά περισσότερα από το να ταμπουρωθεί πίσω, κρατώντας το σκορ και παίζοντας καθυστέρηση από το πρώτο τέταρτο. Το ότι η ΑΕΚ δεν πάτησε καν την αντίπαλη περιοχή μετά το 2-0 απέναντι σε μια ομάδα που αναγκαστικά έπαιζε ανοιχτά, δεν ήταν προφανώς θέμα τακτικής. Οφείλονταν στην αδυναμία της να εκμεταλλευτεί ουσιαστικά το σημαντικό της προβάδισμα, να δημιουργήσει φάσεις και να απειλήσει οργανωμένα στους κενούς χώρους.

Όσον αφορά στη νοοτροπία της ομάδας, το παράπονο μου δεν είναι τόσο η ισοφάριση του 3-3 στο τέλος, ούτε ότι δεν κυνηγήσαμε όσο θα έπρεπε το 5-4 στην παράταση. Πιο πολύ στέκομαι όμως (και όπως σώστα γράφτηκε στο blog http://aek-1924.blogspot.com) στο γεγονός ότι το γκολ του Σκόκο στην παράταση πανηγυρίστηκε έξαλλα χωρίς κανείς να σκεφτεί να πάρει γρήγορα τη μπάλα στη σέντρα, με δεδομένο ότι υπήρχε ακόμα χρόνος και ο αντίπαλος έπαιζε με 9.

Ίσως όμως τελικά όλα αυτά να είναι λίγο πολύ λεπτομέρειες. Το κύπελλο χάθηκε στα σημεία από μία εν τέλει ανώτερη ομάδα, η οποία μπορούσε να ανταποκριθεί άριστα (και πιθανότατα καλύτερα από ότι θα είχαμε κάνει εμείς) στις δυσκολίες που συνάντησε. Απογοήτευση υπάρχει αλλά αυτή δεν υπερβαίνει τη συνολική απογοήτευση που έχουμε εισπράξει από την πορεία της ομάδας όλη τη χρονιά. Και σίγουρα είναι μικρότερη της ανησυχίας για το άμεσο μέλλον της ΑΕΚ που όπως έγραψα και πριν τον τελικό είναι έτσι κι αλλιώς δυσοίωνο...

Η ελπίδα, της ελπίδας, ...ω ελπίδα

Εδώ και καιρό δυσκολεύομαι να γράψω για την ΑΕΚ. Η γκρίνια και η απογοήτευση θα κυριαρχούσαν όποιο θέμα κι αν επέλεγα να θίξω, σε αγωνιστικό, διοικητικό και δημοσιογραφικό επίπεδο. Πέντε χρόνια μετά από τη μαύρη περίοδο των Λιοσίων, του Πέτρου Στάθη και του κινδύνου της χρεωκοπίας, η ομάδα βρίσκεται ξανά σε δεινή θέση πλημμυρισμένη από προβλήματα, αβεβαιότητες και χωρίς ένα σαφές σχεδίο για το διοικητικό και αγωνιστικό της μέλλον. Ξανά, όπως και τότε μάλιστα, η ομάδα τερματίζει στην 4η θέση της βαθμολογίας αφήνοντας τους οπαδούς της απογοητευμένους, ξενερωμένους και κυρίως ανήσυχους για την επόμενη μέρα.

Φέτος όμως, σε αντίθεση με τότε, ο τελικός του κυπέλλου καταρχήν (και οι αγώνες των play-off στη συνέχεια...) προσφέρουν απλά μία ακόμα ελπίδα για να κλέψουμε όλοι μας, ομάδα και οπαδοί, μία στιγμή χαράς μέσα σε αυτή τη χρονιά της μιζέριας και της απογοήτευσης. Μία στιγμή χαράς που, όσο κι αν τη χρειαζόμαστε όλοι, στην πραγματικότητα δεν θα είναι τίποτε περισσότερο από την προσωρινή εκτόνωση της έντασης που επικρατεί σε όλα τα επίπεδα στην ομάδα το τελευταίο διάστημα. Φυσικά, σε μία χώρα που κυρίως ξέρει να κρίνει το ποδόσφαιρο με βάση το αποτέλεσμα του τελευταίου αγώνα, δεν θα με εκπλήξει να δω θριαμβολογίες και άκρατες αισιοδοξίες στην περίπτωση που κατακτήσουμε το κύπελλο, αλλά κι αυτές γρήγορα θα διαλυθούν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο...

Ο αυριανός τελικός, σε αντίθεση με άλλους της ομάδας στο παρελθόν, έχει συζητηθεί και φανατίσει ελάχιστα και έχει καταφέρει να βρίσκεται σε δεύτερη θέση στην ειδησεογραφία, πίσω από τους τσακωμούς των παιχτών με τον προπονητή, τις ασαφείς δηλώσεις του τελευταίου σχετικά με την παραμονή του στην ομάδα και τις διάφορες διοικητικές αναζητήσεις και περιπέτειες... Με τα προγνωστικά να είναι εναντίον μας, τον προπονητή να βρίσκεται σε κόντρα με τη μισή ομάδα, τους παίχτες να αγωνίζονται γνωρίζοντας τις επικείμενες εκκαθαρίσεις του καλοκαιριού και την ομάδα να είναι ξανά σε παρατεταμένο ντεφορμάρισμα, νίκη στον τελικό θα ισοδυναμεί πράγματι με «θαύμα» όπως ο πρόεδρος Θανόπουλος ομολόγησε στην επικοινωνία του με τους μετόχους. Φυσικά, από την άλλη, ένας αγώνας είναι...

Σε κάθε περίπτωση, νίκης ή ήττας, θριάμβου ή ταπείνωσης, για μένα ένα είναι σίγουρο. Η επόμενη μέρα θα είναι το ίδιο δύσκολη...

Η πολύ σκέψη βλάπτει...

«Κάποιοι είχαν το μυαλό τους στο Κύπελλο» τόνισε ο Μπάγεβιτς μετά το κυριακάτικο ματς στην Κομοτηνή. Προσωπικά, αδυνατώ να καταλάβω ποιους ακριβώς εννοούσε ο προπονητής, μιας και εμένα μου φάνηκαν όλοι να σκίζονται, οι αμυντικοί μια χαρά να κλωτσάνε, οι επιθετικοί ως συνήθως να «ανταγωνίζονται» για το ποιός θα πετύχει το γκολ και όλοι να τρέχουν μέχρι το τελευταίο λεπτό μπας και τελικά έρθει η νίκη. Οι γνωστές αδυναμίες (ατομιστίες, κακές τελικές, αμυντικές ασυνεννοησίες) μπορεί να υπήρξαν, αλλά έλλειψη πάθους η αλήθεια είναι ότι δεν διέκρινα.

«Αντικατέστησα τον Μπλάνκο για να τον έχουμε την Τετάρτη σε καλή κατάσταση», προσθέτει ωστόσο ο Ντούσκο στη συνέχεια. Άρα προφανώς και ο ίδιος ο προπονητής συγκαταλέγεται στους «κάποιους» που σκέφτονταν το ματς της Τετάρτης και είναι περίεργο που ούτε ο ίδιος αλλά ούτε και κανένας από τους παρόντες δημοσιογράφους δεν επισήμανε τον αυτονόητο συνειρμό. Και προφανώς σκεφτόταν το παιχνίδι κυπέλλου, προσθέτω εγώ, γιατί αλλιώς δεν εξηγείται να βγάζει επιθετικό μόλις που έχει σκοράρει, μισή ώρα πριν τη λήξη, με την ομάδα να πιέζει για το 2ο και το Μπλάνκο, επιπλέον, να κυνηγάει και τη θέση του 1ου σκόρερ...

Σε κάθε περίπτωση μικρή σημασία έχει αν για τον ένα ή τον άλλο λόγο χάθηκε μια νίκη σε ένα ούτως ή άλλως αδιάφορο ματς. Ούτε πολύ περιμένω να βγάλω συμπεράσματα για την εικόνα ενός αγώνα από τις δηλώσεις του προπονητή, πόσω μάλλον από τις αναλύσεις των δημοσιογράφων. Αυτό που μου μένει όμως είναι ότι η πολύ σκέψη και αναφορά για ένα ματς απέναντι σε αντίπαλο που έχει υποβιβαστεί και στον οποίο προ μηνός ρίξαμε 5 σε ένα ημίχρονο, σίγουρα δεν ενισχύει το ψυχολογικό προφίλ και την αυτοπεποίθηση της ομάδας. Ο Ολυμπιακός που θεωρητικά έχει πιο δύσκολη ρεβάνς απέναντι σε δυνατότερο αντίπαλο, προς το παρόν, ασχολείται με το συμβόλαιο του Βαλβέρδε και τη φιέστα του Μαΐου...

Η πρόκριση σε έναν τελικό έχει προφανώς τη σημασία της αλλά το όνομα του αντιπάλου σε συνδυασμό με το σκορ του πρώτου αγώνα δεν μπορεί κι αυτά να μην παίζουν κάποιο ρόλο, ιδίως αν θες να λέγεσαι μεγάλη ομάδα. Στο κάτω-κάτω, τόσες αδυναμίες έχει η ΑΕΚ φέτος, ωστόσο ήττα με 2 γκολ διαφορά σε 35 επίσημα παιχνίδια μέχρι στιγμής δεν έχει (καταφέρει να) κάνει... Πάντως αν γίνει κι αυτό, η όποια κούραση από τον αγώνα της Κομοτηνής δύσκολα θα στέκεται ως δικαιολογία....

Όχι ευχαριστώ Κατσουράνη

Την ώρα που ο Σαμαράς χτυπάει το στήθος του αφιερώνοντας το γκολ που πέτυχε με την Εθνική στους πατριώτες του, ακριβώς δίπλα του ο Κατσουράνης με το κλασικό του μπλαζέ ύφος κάνει ελληνιστί κωλόχερα προς τον Ισραηλινό (πιθανότατα) πάγκο. Σιγά το έγκλημα θα μου πεις. Πράγματι, είναι απλά ο 100ος λόγος που δεν θέλω να τον ξαναδώ με τη φανέλα της ΑΕΚ. Ο 99ος είναι η γραφικότητα της τρίπλας-αυτοκωλοτούμπας –αλά Ζιντάν, όπως είπε ο Σωτηρακόπουλος– που επιχείρησε στα μέσα του 1ου ημιχρόνου του ίδιου ματς. Ο 98ος είναι η αντίδρασή του, παρατεταμένο τράβηγμα των μαλλιών και χριστοπαναγίες, μετά από ένα μακρινό του σουτ, το οποίο αφού κόντραρε σε αμυντικό στα δύο μέτρα κατέληξε περίπου 12 μέτρα μακριά από το ισραηλινό τέρμα. Προφανώς και δεν θα έκανα ποτέ κριτική επί της προσωπικότητας κάποιου παίκτη. Αλλά για τον Κώστα Κατσουράνη θα κάνω μία εξαίρεση.

Το κακό πιστεύω ξεκίνησε αρχές του 2005, όταν ο Ντέμης εντελώς άστοχα δήλωσε πως «χάρη κάνει ο Κατσουράνης που παίζει στην ΑΕΚ». Ο πραγματικά πιο σταθερός και πιο φιλότιμος παίκτης τόσο της all-star ΑΕΚ του 2003 όσο και της ΑΕΚ των Μπουρμποκρασάδων του 2004, αποφάσισε έκτοτε να αυτομετατραπεί από «πολυεργαλείο» σε «αρχοντικό» αμυντικό χαφ, που στην πράξη ισοδυναμούσε με «δεν θα σκότωνομαι πια στα σπριντ και τα τάκλιν», από «παίκτη-οπαδό» σε «υπεράνω φερπλεϊστα» ή αλλιώς «καλά να ‘μαστε, δεν τρέχει και τίποτα αν χάσουμε στο Καραϊσκάκη», κι από το αγαπημένο παιδί της εξέδρας στο αγαπημένο παιδί των δημοσιογραφικών θεωρείων. Η παντελής έλλειψη κριτικής και η ρητορική ανακήρυξή του στον «πληρέστερο έλληνα ποδοσφαιριστή» αλά Φάνης Χριστοδούλου τον κατέστρεψαν. Ο «ηγέτης» Κατσουράνης μπορούσε πλέον να χώνει αβέρτα μπινελίκια στους συμπαίκτες του, ο «αθόρυβος» Κατσουράνης μπορούσε να αράζει στο κέντρο ή να ξεμένει στην επίθεση, ο «πρωταθλητής Ευρώπης» μπορούσε πλέον να κάνει ό,τι γουστάρει –και να λέμε κι ευχαριστώ.

Ώσπου μία μέρα ο Κατσουράνης μας έκανε τελικά τη χάρη να πάει στη Μπενφίκα, επειδή εκεί πήγε ο Σάντος, που δεν θα τον έβαζε και στόπερ. Οι εμφανίσεις του στην τριτο-τέταρτη της Πορτογαλίας ήταν πολλές και τα σχόλια που έφταναν στην Ελλάδα ως επί το πλείστον θετικά –με εξαίρεση βέβαια το ξυλίκι στην προπόνηση με το Λουιζάο. Ήμουν λοιπόν περίεργος να τον δω με την Εθνική στο EURO το καλοκαίρι, και ειλικρινά δεν περίμενα πως θα ήταν μακράν ο χειρότερος μας παίκτης. Παρακολουθώντας τον να κάνει το ένα λάθος πίσω από το άλλο σε ματς που θα μπορούσαν πραγματικά να εκτοξεύσουν την καριέρα του, κατέληξα πως μάλλον το κάνει επίτηδες ώστε να ζουμάρει ο φακός πάνω του την ώρα που σουφρώνει τα χείλη και ζητάει συγνώμη σε στυλ «συμβαίνει και στους πιο προικισμένους». Λίγους μήνες μετά, αναφερόμενος στο γυμναστή(!) της Μπενφίκα ο Κατσουράνης δηλώνει «αν τον είχα συναντήσει στα 20, και όχι στα 29, κι εγώ δεν ξέρω που θα ‘παιζα τώρα». Αποφεύγω να χρησιμοποιώ τη λέξη «ψώνιο», μιας και συνήθως εκτοξεύεται κομπλεξικά κατά εκείνων που απλά είναι καλύτεροι από εμάς και το ξέρουν. Αλλά για τον Κώστα Κατσουράνη θα κάνω μία εξαίρεση.

Την ώρα που εκκρεμεί η περίπτωση της τσουχτερής πράγματι ρήτρας για την αγορά του υπερπολύτιμου και τόσο ποιοτικού Πελετιέρι, το άρθρο του Γιάννη Κυφωνίδη στο sportfm.gr με τίτλο «Φέρτε πίσω τον Κατσουράνη», με το οποίο φαντάζομαι πολλοί μπορεί και να συμφωνούν, μου μοιάζει με κακόγουστο πρωταπριλιάτικο στην καλύτερη. Η ιδέα είναι η εξής: να πουληθεί κάποιος βασικός μας παίκτης ώστε να αγοραστεί με τα χρήματα που θα εξοικονομηθούν ο Κατσουράνης από τη Μπενφίκα με ένα ποσό αντίστοιχο (αν όχι μεγαλύτερο) με αυτό που κατορθώσαμε και τον πουλήσαμε τρία χρόνια πριν. Τουλάχιστον ο Κόκκαλης έβγαζε και κέρδος με κάθε αγοραπωλησία του Γεωργάτου στην Ίντερ...

«Αν επιστρέψω τον πρώτο λόγο θα έχει η ΑΕΚ», δηλώνει τώρα ο Κατσουράνης συγκινώντας τον κόσμο της ΑΕΚ, με πρώτο και καλύτερο τον Κυφωνίδη. Μα, καταρχάς, δεν είναι αυτονόητο αυτό όταν μιλάμε για πρώην παίκτη της ΑΕΚ; Τι άλλο θα μπορούσε να πει ο Κατσουράνης; «Τον πρώτο λόγο έχουν οι βάζελοι»; Και δεν είναι ακόμα περισσότερο αυτονόητο όταν υπάρχει ρήτρα 5 εκατομμυρίων ευρώ για όποια άλλη ελληνική ομάδα θελήσει να τον αποκτήσει; Και αν, για την πλάκα και μόνο του πράγματος, υποθέσουμε ότι π.χ. ο ΠΑΟ ήταν πράγματι διατεθειμένος να δώσει 5 εκατομμύρια στην ΑΕΚ για να πάρει τον Κατσού από τη Μπενφίκα, ας πούμε με 3, εμείς θα αγνοήσουμε τα 5 του ΠΑΟ και θα πάμε στη Μπενφίκα για να της πούμε «άστους αυτούς, εγώ σου δίνω 3,5 για Κατσού, όλα μπροστά, μόλις έδωσα το Μπλάνκο»; Φανταστική ιδέα... Αρκετά με τον παραλογισμό. Προφανώς ο Κατσουράνης μέσω Κυφωνίδη και διαφόρων φυλλάδων θέλει να κρατήσει τη μοναδική πόρτα στην Ελλάδα ανοιχτή, σε περίπτωση που δεν έρθει η πρόταση από τη Ρεάλ που τόσο περιμένει. Και μετά να λέμε κι ευχαριστώ.

Ερμηνεύοντας το γκάλοπ

Ενδιαφέροντα συμπεράσματα έβγαλε το γκάλοπ σχετικά με τις προτιμήσεις σας για τους παίχτες που περισσότερο επιθυμείτε να παραμείνουν στην ομάδα και την επόμενη σεζόν. Οι απαντήσεις (114 συνολικά) αποκτούν ιδιαίτερη σημασία από τη στιγμή που η μεταγραφολογία έχει ήδη ξεκινήσει και με δεδομένο ότι φέτος λόγω του σφιχτού μπάτζετ εκείνοι που θα πουληθούν θα καθορίσουν την ποσότητα και την ποιότητα αυτών που θα έρθουν και όχι το αντίστροφο...

Η άνετη επικράτηση του Μπλάνκο (40 ψήφοι) και η δεύτερη θέση του Κυργιάκου (27) αναδεικνύουν πόσο σημαντική είναι η ύπαρξη ηγετικών φυσιογνωμιών στην ομάδα, παιχτών δηλαδή που προσφέρουν όχι απλώς με την απόδοση τους στο γήπεδο αλλά και με το πάθος που μεταδίδουν, την προσωπικότητα τους και το γενικό εκτόπισμα τους στις τάξεις των οπαδών. Οι δύο αυτοί παίχτες ουσιαστικά αναπληρώνουν το κενό που άφησαν πέρσι οι Λυμπερόπουλος, Δέλλας, Ριβάλντο και Ζήκος και μία ενδεχόμενη πώληση τους μπορεί να γεμίσει με λεφτά το ταμείο αλλά σίγουρα θα στερήσει την ομάδα από κάτι περισσότερο από δύο πολύ καλούς ποδοσφαιριστές.

Αρκετά πίσω αλλά με καθόλου άσχημη επίδοση βρέθηκαν ο Πεγετιέρι και ο Σάχα (14 και 13 ψήφους αντίστοιχα), δύο αθόρυβοι παίχτες που μολονότι δεν τράβηξαν καθόλου τα φώτα της δημοσιότητας, η αξία τους αναγνωρίσθηκε γρήγορα. Οι ίδιοι ενσωματώθηκαν σχεδόν αμέσως στην ομάδα, δηλώνουν πως θέλουν να συνεχίσουν σε αυτήν, αλλά, δυστυχώς, λόγω της αβεβαιότητας του μπάτζετ, η παραμονή τους δεν είναι ακόμα εξασφαλισμένη.

Στις τελευταίες θέσεις προτίμησης βρέθηκαν ο Σκόκο (10) και ο Τζιμπούρ (4), οι δύο πιο ακριβοπληρωμένες μεταγραφές του περσινού καλοκαιριού για τους οποίους οι προσδοκίες ήταν έτσι κι αλλιώς ψηλές. Ενώ η απόδοση τους έχει σίγουρα κυμανθεί σε μέτρια επίπεδα, το πιο ανησυχητικό είναι ότι ακόμα δυσκολεύονται να βρουν το ρόλο και τη θέση τους μέσα στην ομάδα. Οι κακές μεταξύ τους σχέσεις και η όποια επίδραση αυτό έχει στην απόδοση και τη μεταξύ τους συνεργασία προφανώς κάνει τα πράγματα χειρότερα και δημιουργεί ερωτηματικά για τη δυνατότητα περαιτέρω συνύπαρξης τους στην ομάδα.

Όσο για το μικρό αριθμό ψήφων του Καφέ (4), αυτό νομίζω οφείλεται περισσότερο στη βεβαιότητα που υπάρχει για την ανανέωση του συμβολαίου του και όχι στην οποία αμφισβήτηση της αξίας του. Άλλωστε, κατά γενική ομολογία ο Καφές διανύει την καλύτερη του χρονιά στην ομάδα.

Σας ευχαριστούμε για τη συμμετοχή σας.

Πρόεδρος-προπονητής-οπαδός: Μπάγεβιτς υπεράνω κριτικής

Το κακό ημίχρονο της ΑΕΚ το Σάββατο ήταν βέβαια το δεύτερο. Το ακόμα χειρότερο όμως ήταν και πάλι το τρίτο. Είχα κάθε καλή διάθεση να θεωρήσω το «10 χαίρονται και 20 κλαίνε» ως απλά άστοχο και άτοπο, μεμονωμένο περιστατικό, αλλά η τελευταία παράσταση του Ντούσαν Μπάγεβιτς μετά τον αγώνα με τον ΟΦΗ με διέψευσε. Διοίκηση να του τραβήξει το αυτί δυστυχώς δεν υφίσταται, όπως δεν υφίσταται και δημοσιογραφία να του ασκήσει μία κάποια κριτική. Το ότι ο Μπάγεβιτς λέει και κάνει ό,τι γουστάρει δεν είναι απαραίτητα πρόβλημα. Αυτά που λέει και κάνει όμως είναι. Και κάποιος πρέπει να ασχοληθεί.

Η πρώτη και απόλυτα λογική ερώτηση που του απευθύνεται μετά τον αγώνα του Σαββάτου είναι γιατί μετά από ένα καλό πρώτο ημίχρονο η ομάδα έπεσε στο δεύτερο. Η απάντηση του Μπάγεβιτς είναι αφοπλιστική: «Κανένα ημίχρονο δεν είχαμε καλό»! 45 λεπτά με γκολ, κακώς ακυρωθέν γκολ, δοκάρι, και δυο-τρία τετ-α-τετ, και ο προπονητής της πιο μέτριας ΑΕΚ των τελευταίων χρόνων θεωρεί σώφρoν να το μηδενίσει. Καταρχήν επί της ουσίας: Σε ποιο ματς στην έδρα μας παίξαμε άραγε καλύτερα από το προχθεσινό πρώτο σαρανταπεντάλεπτο; Κι αλήθεια, σε ποιο ματς στην έδρα μας παίξαμε ιδιαίτερα καλύτερα από το δεύτερο σαρανταπεντάλεπτο; Πόσο αλήθεια διέφερε η ομάδα του Σαββάτου συνολικά από εκείνη που είδαμε απέναντι στο Θρασύβουλο, τον Εργοτέλη και τον Πανθρακικό; Γιατί έκανε τόσο εντύπωση στον προπονητή μας η προχτεσινή μέτρια εμφάνιση, με τα πολλά λάθη στην άμυνα, την ασυννενοησία στην επίθεση και την έλλειψη διάρκειας, αποτελεσματικότητας και ψυχραιμίας, συμπτώματα σταθερά που ο Μπάγεβιτς ελάχιστα έχει κατορθώσει να εξαλείψει τόσους μήνες;

Το σημαντικό όμως δεν είναι αυτό. Από πού κι ως πού ο προπονητής μας εμφανίζεται στην συνέντευξη τύπου τσαντισμένος κι εκνευρισμένος ως μέσος γκρινιάρης οπαδός; Προς τι η τζάμπα μαγκιά – γλείψιμο σε όλους όσους γιουχάραν στα τελευταία λεπτά βλέποντας την ομάδα να καταρρέει; Είπαμε να λαϊκίσουμε λίγο με δύο συγνώμες, μία Ν.Φιλαδέλφεια, ένα «απλήρωτος» κι ένα «όσο με θέλουν κάθομαι», έλεος όμως, όπως πάει σε λίγο ο Ντούσκο θα τραγουδάει «τα φυτά στη Καλαμάτα είναι ωραία» και θα κουνάει λευκά μαντήλια στο Γεωργαμλή από τη διπλανή καρέκλα.

Ούτε αυτό είναι το πιο σημαντικό όμως. Ακούγοντας το Μπάγεβιτς αναρωτιέμαι τελικά, αυτός δεν είναι ο βασικός υπεύθυνος για την εικόνα της ομάδας; Εντάξει δεν επέλεξε αυτός τους παίχτες, σύμφωνει λεφτά για προσθήκες δεν υπήρξαν, αλλά από τη στιγμή που αποφασίζει να αναλάβει την ευθύνη, κάποια στιγμή αυτά τα ελαφρυντικά δεν πρέπει να λήξουν; Πότε ξανά βγήκε προπονητής σε συνέντευξη τύπου επιρρίπτοντας στους παίκτες του την ευθύνη για τις όποιες αδυναμίες της ομάδας και ακυρώνοντας ό,τι καλό κατάφεραν; Η δουλειά του δεν είναι πρώτα και κύρια να τους προστατέψει; Κι όμως, ο δικός μας τους αδειάζει στεγνά, με καφενειακά υπονοούμενα: Η επόμενη ερώτηση της συνέντευξης τύπου έρχεται από γελοίο δημοσιογραφίσκο: «Βλέποντας το παιχνίδι, ενώ ο Σκόκο μοιράζει σε όλους το ίδιο τη μπάλα, δεν γίνεται το ίδιο από τον Τζιμπούρ. Το έχετε δει κι εσείς αυτό;» Μόνο το ότι απαντάει ο Μπάγεβιτς είναι θλιβερό. Κι αν είναι ποτέ δυνατόν, δεν διαψεύδει το χυδαίο σχόλιο του τύπου, ούτε καν προσπαθεί να διαφύγει με ένα κλισέ του στυλ «αυτά είναι εσωτερικά θέματα». Χωρίς δισταγμό, ο Ντούσκο απλά επιβεβαιώνει: «Εγω το ξέρω αυτό από πριν», και διευκρινίζει «όχι από σένα»...(;) Λίγο μετά μάλιστα, και σε ερώτηση «στις Σέρρες πάντως ήταν καλύτερα τα πράγματα» ο Μπάγεβιτς απαντά κάνοντας τώρα «αυτοκριτική»: «Έκανα κι εγώ λάθη που πίστεψα σε μερικούς. Πρέπει να φάμε γκολ δηλαδή; Δεν μπορεί να κάνει μια κούρσα στα τελευταία 15 λεπτά. Δεν ήταν ο μόνος όμως», με τα ρεπορτάζ να συμπληρώνουν σε παρένθεση «φωτογραφίζοντας τον Μαντούκα»... Και την άλλη Πέμπτη πάλι για ψάρι.

Το ότι η άθλια ομάδα του Δώνη παραδόθηκε εν λευκώ στο Μπάγεβιτς των τίτλων, «γιατί μόνο αυτός μπορεί» με ανησύχησε. Το ότι ο Μπάγεβιτς οδήγησε στην έξοδο μέλη της διοίκησης της ομάδας, ακόμα και μετόχους της, με θορύβησε. Τα προχτεσινά όμως με εξόργισαν. Η διατήρηση διακριτών ρόλων σε μία ομάδα, όπως και σε κάθε εταιρία, είναι υπεραπαραίτητη, και στην ΑΕΚ είναι προφανώς παρελθόν. Κι αν η δυνατότητα επιβολής του Μπάγεβιτς απέναντι σε ανώτερούς του είναι απλά πρόβλημα, και αφορά κυρίως εκείνους, η δικτατορική-πριγκιπική του συμπεριφορά απέναντι στους ιεραρχικά κατώτερούς του δεν μπορεί να είναι επιτρεπτή, πόσω μάλλον να περνά ασχολίαστη. Ο Μπάγεβιτς είναι πράγματι κομμάτι της ιστορίας της ΑΕΚ, κι ο καθένας μπορεί να τον κρίνει όπως νομίζει, να τον θεοποιήσει ή να τον απαξιώσει. Η ιστορία της ΑΕΚ όμως γράφεται από τους ποδοσφαιριστές της και η δουλειά του Μπάγεβιτς είναι να τους στηρίξει, στις καλές και στις κακές τους, να τους βελτιώσει και να τους αναδείξει. Αν δεν μπορεί, όπως ο ίδιος ευθαρσώς ομολογεί...

Ο πελάτης έχει πάντα δίκιο

Όταν λίγους μήνες πριν ο Μπάγεβιτς επέστρεφε στην ΑΕΚ, ο επικεφαλής της ορίτζιναλ Δημήτρης Χατζηχρήστος τον υποδέχονταν με ειρωνείες ("για μας δεν υπάρχει, είναι αόρατος…") ενώ στο site των οργανωμένων οι φωτογραφίες και τα υποτιμητικά σχόλια για τον προπονητή άρχιζαν να κάνουν την εμφάνιση τους. Με την ομάδα ούτως ή άλλως να παραπαίει σε αγωνιστικό και διοικητικό επίπεδο, ο φόβος για αναβίωση του παλιού εμφυλίου γύρω από το πρόσωπο του Μπάγεβιτς ήταν κάτι παραπάνω από ορατός.

Τα πράγματα ωστόσο εξελίχθηκαν διαφορετικά απ’ ότι πολλοί περίμεναν. Ο Μπάγεβιτς, είτε τις πίστευε είτε του τις υπαγόρευσαν, μοίρασε 2-3 επικοινωνιακές συγνώμες προς όσους είχαν ανάγκη να τις ακούσουν, οι οργανωμένοι ανεξάρτητα αν πείστηκαν και τον συγχώρεσαν, το σίγουρο είναι ότι τελικά δεν αντιδράσανε, ο Χατζηχρήστος γρήγορα άλλαξε ρότα και αντί για "αόρατο" έκρινε τελικά ότι ο Μπάγεβιτς ήταν "κυρίαρχος της ιστορίας... αφού έχει αλλάξει και δεν είναι πια αυτός που ήταν" και ο προπονητής μόνο καλά λόγια είχε πια να λέει για τους οπαδούς, με αποκορύφωμα το «ευχαριστώ» για την παρουσία τους στις Σέρρες την Κυριακή. Αυτό που όμως έφερε ακόμα πιο κοντά τις δύο πρώην αντιμαχόμενες πλευρές ήταν ότι βρήκαν κοινό εχθρό στα πρόσωπα του Ντέμη, του Κιντή, του Κανελλόπουλου και όλων όσων αποτελούν αυτό που υποτιμητικά θέλουν μερικοί να αποκαλούν «Ντεμοτεχνείο».

Θεωρώ ότι όλα τα παραπάνω δεν έγιναν τυχαία αλλά αποτελούν ένα καλά οργανωμένο σχέδιο της νυν Διοίκησης για να αποφύγει τις συγκρούσεις με τους οπαδούς και να εξασφαλίσει την ηρεμία στην ομάδα. Ο Θανόπουλος πριν ακόμα αναλάβει επανέφερε την προοπτική της Ν. Φιλαδέλφειας με υποτιμητικά σχόλια για τους πρώην που την είχαν απορρίψει. Η αρχή είχε γίνει... Η Ερασιτεχνική γρήγορα χρίστηκε ισότιμος συνομιλητής συμμετέχοντας μάλιστα και στη σημερινή σύσκεψη για το θέμα. Παράλληλα, φαντάζομαι πως υπήρξαν και τακτοποιήσεις οικονομικών εκκρεμοτήτων αλλιώτικα δεν εξηγείται γιατί ξαφνικά σταμάτησε ο Χατζηχρήστος να γκρινιάζει για τα οφειλόμενα της ΠΑΕ από τα διαρκείας. Στην προσέγγιση των δύο πλευρών ρόλο έπαιξε και το ότι η διοίκηση έπαψε να προβάλλει αντιρρήσεις στο θέμα των εισιτηρίων για τα εκτός έδρας. Ταυτόχρονα, οι «Ντεμικοί» άρχισαν ο ένας μετά τον άλλο να οδηγούνται στην έξοδο ενώ το ξέσπασμα του Μπάγεβιτς την προηγούμενη βδομάδα είχε προφανώς στόχο όσους έχουν απομείνει.

Δυστυχώς, σε μία χώρα που οι οργανωμένοι οπαδοί είτε διοικούν (στον Άρη), είτε διαδηλώνουν για να ρίξουν διοικήσεις (στον ΠΑΟ), είτε απλά κάνουν ότι γουστάρουν (στον ΠΑΟΚ), το να τους έχει κανείς απέναντι σίγουρα δεν είναι καλή ιδέα. Το παράδειγμα του Κόκκαλη που έστησε την παντοδυναμία του στη βάση της απόλυτης σύμπλευσης με τους οργανωμένους και της αποδοχής της καφρίλας τους είναι ενδεικτικό όσο και θλιβερό. Ο Ντέμης, από την άλλη, που στηρίχτηκε στη λατρεία και τη στήριξη των οπαδών για να αναλάβει την ομάδα έκανε το λάθος και πίστεψε ότι μπορεί να συνεχίσει χωρίς αυτούς. Οι επιλογές και ενέργειες του στο θέμα του γηπέδου, η αυξανόμενη αδιαφορία του για τα θέματα της Ερασιτεχνικής και οι παρορμητικές αντιδράσεις του στα θέματα βίας τον έφεραν σε σύγκρουση με τους οπαδούς και μοιραία κλόνισαν την ευρεία αποδοχή του ως Προέδρου της ομάδας.

Η παρούσα διοίκηση μοιάζει να έχει μάθει από τα λάθη του Ντέμη στους χειρισμούς του με τους οπαδούς και να ξέρει πως καταρχάς να αποφύγει παρόμοιες κακοτοπιές. Το αν θα τα καταφέρει σε βάθος χρόνου μένει να αποδειχτεί. Το μόνο σίγουρο είναι ότι η διαχείριση σχέσεων με ψευτοϊδεολόγους καιροσκόπους οπαδούς, που θεωρούν ότι έχουν κάποιο λόγο παραπάνω επειδή δημιουργούν ατμόσφαιρα στους αγώνες βόλεϋ γυναικών ή επειδή με λεφτά της ΠΑΕ έχουν σταθεί δίπλα στην ομάδα σε αγώνες του εξωτερικού, είναι αν μη τι άλλο πολύ δύσκολο πράγμα.